Total of 25 Years Imprisonment Sentence Confirmed

تائید احکام بدوی شش تن از مسئولین دانشگاه آنلاین بهایی در دادگاه تجدید نظر
کمیته گزارشگران حقوق بشر، ۲۹ دی ۱۳۹۰ (١٩ ژانویه ٢۰١٢)

---

بر اساس گزارش کمیته گزارشگران حقوق بشر، مجموع ٢٥ سال حبس تعزیری برای شش تن از مسئولین دانشگاه آنلاین بهایی درشعبه ٣٦ دادگاه تجدید نظر استان تهران تائید شد .

بر اساس این گزارش، حکم بدوی مسئولان دانشگاه آنلاین بهائی ایران که توسط شعبه ٢٨ دادگاه انقلاب صادر شده بود، درشعبه ٣٦ دادگاه تجدید نظر استان تهران تائید شد. بر این اساس، کامران مرتضایی به ٥ سال و ریاض سبحانی، رامین زیبائی، فرهاد صدقی، محمود بادوام و نوشین خادم هریک به ٤ سال حبس تعزیری محکوم شدند.

این افراد مدت ٨ ماه گذشته را در بند ٢٠٩ زندان اوین و زندان رجائی شهر کرج گذرانده اند. طی چند روز گذشته وحید محمودی که همراه این نفرات در خرداد ماه گذشته بازداشت شده بود و در دادگاه بدوی به ٥ سال حبس تعزیری محکوم شده بود، در شعبه ٥٤ دادگاه تجدید نظر به ٥ سال حبس تعلیقی محکوم و از زندان آزاد شد.

---

Canadian University Presidents

حمايت رؤسای دانشگاه های کانادا از مدرّسان بهائی
تورنتو، کانادا، ۱۹ دی ۱۳۹۰ (۹ ژانویه ۲۰۱۲)، سرویس خبری جامعۀ جهانی بهائی

---

رؤسای سرشناس دو دانشگاه کانادا از هموطنان خود می خواهند در تقاضا از ایران برای پایان دادن به آزار مدرّسان و دانشجویان بهائی به آنها بپیوندند.

دو رئیس دانشگاه در کانادا که خواهان پایان دادن به آزار مدرّسان و دانشجویان بهائی در ایران هستند. الن راک، سمت چپ، رئیس دانشگاه اتاوا است. لوید اکسورثی، سمت راست، رئیس دانشگاه وینیپگ است. عکس های سازمان ملل از مارک گارتن و اوان اشنایدر.

این درخواست را لوید اکسورثی، وزیر پیشین امور خارجۀ کانادا و رئیس دانشگاه وینیپگ، و الن راک، رئیس دانشگاه اتاوا و سفیر پیشین کانادا در سازمان ملل متّحد، مطرح کرده‌اند.

آنها در مقاله‌ای در نسخۀ کانادایی هافینگتون پست، «ناراحتی عميق» خود را از این که بهائیان در ایران از دسترسی به آموزش عالی محروم هستند، عنوان کرده و از اين که «حکومت خشن تهران» تقاضاها برای پایان دادن به این آزار روشمند را «نشنیده گرفته است» ابراز نگرانی می‌کنند.

مقالۀ هافینگتون پست را اینجا بخوانید

آنها مینويسند: «ما به عنوان رؤسای دانشگاه های کانادا، برای دسترسی جوانان به دانش و مهارت های لازم برای موفقیت شان در جهان فردا ارزش بسياری قائل هستیم. ما آموزش را کلیدی به سوی آینده ای بهتر برای همۀ مردم می‌دانیم و اعتقاد راسخ داریم که همۂ افراد حقّ دسترسی به تحصيلات را دارند.»

مقالۀ آنها به ویژه توجه خوانندگان را به حملاتی که مقامات ایران عليه اقدامات غیررسمی جامعه بهائی اين کشور، معروف به مؤسّسۀ آموزش عالی بهائی (BIHE)، آغاز کرده‌اند، جلب می کند. اين مؤسسه با هدف فراهم کردن امکان آموزش برای بهائیان جوان محروم از ورود به دانشگاه راه اندازی شده است.

از جمله کسانی که در خرداد ماه (مه ۲۰۱۱) به خاطر ارتباط با مؤسّسۀ آموزش عالی بهائی دستگیر شدند، نوشین خادم، دانش آموختۀ دورۀ کارشناسی ارشد مدیریت بازرگانی از دانشگاه کارلتون در اتاوا، است. او در حال گذراندن دوران چهار سالۀ محکومیت زندان خویش است. کامران رحیمیان و فاران حسامی، زوجی که اکنون در انتظار محاکمه هستند، مطالعات کارشناسی ارشد خود را در روان درمانی در دانشکدۀ آموزش دانشگاه اتاوا به پایان رساندند.

در مقاله گفته می‌شود: «به آنها اتّهام تدریس بدون مدارک معتبر وارد کرده‌اند. مقامات ایرانی ابتدا مدارکی را که آنها از دانشگاه اتاوا دریافت کرده بودند، توقیف و سپس ادّعا کردند که این دو نفر هرگز چنین مدارکی نگرفته‌اند.»

رؤسای دانشگاه، اکسورثی و راک، «همۀ کانادایی ها» را تشویق می کنند «تا در تقاضا از حکومت ایران برای پس گرفتن بی قید و شرط همۀ اتّهامات مطرح شده علیه مدرّسان بهائی، متوقّف ساختن هر تجاوز دیگری به مؤسّسۀ آموزش عالی بهائی و دادن اجازۀ دسترسی بهائیان به آموزش هم آوا شوند. بهائیان ایران باید بدانند که در مقاومت در برابر سرکوب ظالمانه از سوی کسانی که آنها را آزار می‌دهند، تنها نیستند.»

این مقاله با ابزار «افتخار» این دو رئیس دانشگاه از پیوستن شان به «گروه فزاینده ای از دانشگاهیان، مدیران دانشگاهی و حامیان سرشناس صلح از جمله دزموند توتو، رومئو دالر و خوزه راموس هورتا» که «محروم کردن افراد از حقّ آموزش توسط رژیم ایران را محکوم می کنند» پایان می‌یابد.

---

نقل از: سرویس خبری جامعه جهانی بهائی

---

Heads of medical schools urge Iran to release jailed Baha'i educators

بیانیه رؤسای دانشکده های پزشکی آمریکا خطاب به نماینده ایران در سازمان ملل

---

جمعی از روسا و معاونین دانشکده‌های پزشکی آمریکا در اعتراض به صدور حکم برای مسئولین دانشگاه آنلاین بهائیان، در بیانیه‌ای برخورد‌های سیستماتیک با این دانشگاه‌ و محرومیت از تحصیل دانشجویان بهائی را محکوم کردند.

متن این بیانیه به شرح زیر است:

جناب آقای محمّد خزاعی، نمایندۀ دائمی جمهوری اسلامی ایران در سازمان ملل متّحد، هیئت دائمی نمایندگی جمهوری اسلامی ایران در سازمان ملل متّحد 622 Third Ave New York 10017 آقای خزاعی عزیز، ما به عنوان افرادی که ادارۀ مؤسّسات آموزشی شناخته شدۀ جهانی را بر عهده داریم، این نامه را می نویسیم تا نگرانی خود را دربارۀ برخورد با دانشجویان و مدرّسان بهائی در ایران ابراز کنیم . ما به عنوان رهبران آموزش پزشکی، باور داریم که آموزش یک حقّ ذاتی بشری است. ما در مؤسّسات خود دانشجویان، شاگردان، همکاران و استادان مهمانی را بدون توجّه به عقاید دینی شان از همه جای دنیا پذیرفته و می پذیریم . ما از ورود این جمعیت متنوّع به اجتماعات آموزشی خود استقبال کرده ایم تا در کشف و توزیع دانش به نفع نوع بشر سهیم باشیم. بنا به خبرهای منتشرشده مدیران و استادان مؤسّسۀ آموزش عالی بهائی (علمی آزاد) طی یورش هائی به بیش از ۹۱خانه در ماه خرداد (مه) امسال در ایران دستگیر و مؤسّسۀ آموزش عالی بهائی غیر قانونی اعلام شده است. در سه دهۀ گذشته، بارها گزارش شده که پیروان آئین بهائی از ورود به هر مؤسّسۀ آموزش عالی محروم بوده اند . موضع رسمی حکومتی در سال ۱۳۵۸(۲۰۰۶) در نامه ای از سوی وزارت علوم، تحقیقات و فنّاوری ایران خطاب به ۳۰ دانشگاه و مؤسّسۀ آموزش عالی دولتی و یادداشت سال ۱۳۶۹(۱۹۹۱) گلپایگانی که به امضای رهبر عالی، علی خامنه ای، رسیده، مستند شده است . هر یک از این اسناد به طور خاص فرمان اخراج هر دانشجویی را که مشخص شود بهائی است، از نظام آموزش عالی ایران صادر می کند. مؤسّسۀ آموزش عالی بهائی [http://www.bihe.org] در سال ۱۳۶۶(۱۹۸۷) با هدف فراهم کردن امکان تحصیلات عالی برای کسانی که بر مبنای اعتقادات دینی خود از آن محروم شده بودند، بنیان نهاده شد. دستگیری استادان و مدیران مؤسّسه و نیز محروم کردن نسل های بهائیان از آموزش صرفاً بر مبنای پیشینۀ دینی شان اعلامیۀ جهانی حقوق بشر را که در سال ۱۳۲۷(۱۹۴۸) توسّط سازمان ملل متّحد به تصویب رسیده و میثاق بین المللی حقوق اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی را که ایران یکی از دولت های عضو آن است، نقض می کند.بنابراین از حکومت شما می خواهیم استادان و مدیران مؤسّسۀ آموزش عالی بهائی را از زندان آزاد کند. ما هم چنین تقاضا داریم که حکومت شما همان حقوق آموزشی را که ما در مؤسّسات خود به هر دانشجو و استادی صرف نظراز میراث، دین یا کشور خاستگاه شان ارائه می کنیم، به دانشجویان و استادان بهائی در ایران تعمیم دهد . با احترام، ۱ آبان ۱۳۹۰ (۱۱ نوامبر ۲۰۱۱) رونوشت : آقای کامران دانشجو - وزیر علوم، تحقیقات و فنّاوری - ایران، تهران، شهرک قدس، میدان صنعت، بلوار خوردین، خیابان هرمزان، خیابان پیروزان جنوبی دکتر حمید عمادی کوچک - معاون آموزشی دانشکدۀ پزشکی دانشگاه تهران - ایران، تهران، بلوار کشاورز، خیابان قدس، سازمان مرکزی تازۀ دانشگاه علوم پزشکی تهران، طبقۀ هفتم ۰۹۰۱۲۱۹۱۲۰ دکتر محمّد مهدی ثاقب - معاون آموزشی دانشگاه علوم پزشکی شیراز - ایران، فارس، شیراز، بلوار زند، طبقۀ ششم دکتر محمود محمّدزاده شبستری - رئیس دانشگاه علوم پزشکی مشهد - ایران، مشهد، بیمارستان قائم امضاکنندگان نامه دکتر فیلیپ پیزو، رئیس دانشکدۀ پزشکی دانشگاه استنفورد دکتر استفن ک. کلاسکو، پزشک و فوق لیسانس مدیریت بازرگانی، مدیر کلّ اجرای بهداشت دانشگاه فلوریدای جنوبی، رئیس دانشکدۀ پزشکی دانشگاه فلوریدای جنوبی دکتر دی. کرِیگ بریتِر، پزشک، رئیس دانشکدۀ پزشکی دانشگاه ایندیانا دکتر لویس مارگارت نورا، پزشک، فوق لیسانس مدیریت بازرگانی، رئیس موقّت و رئیس دانشکدۀ دانشگاه پزشکی کامان ولث دکتر جری آر. یوکی، پزشک، رئیس و بنیان گذار دانشکدۀ پزشکی دانشگاه کارولینای جنوبی - گرین ویل دکتر رابرت فولبرگ، پزشک، رئیس و بنیان گذار دانشکدۀ پزشکی ویلیام بومونت در دانشگاه اوکلند دکتر جیمز وُلیس کرافت، پزشک، رئیس دانشکدۀ پزشکی دانشگاه میشیگان دکتر پال کَتز، پزشک، رئیس و بنیان گذار، دانشکدۀ پزشکی کوپر دانشگاه رُوآن دکتر جی. کِوین دورسی، پزشک، رئیس و معاون آموزشی دانشکدۀ پزشکی دانشگاه ایلینوی جنوبی دکتر هَرولد ال. پاز، پزشک، فوق لیسانس علوم، نایب رئیس ارشد امور بهداشتی و رئیس دانشکدۀ پزشکی دانشگاه ایالتی پنسیلوانیا دکتر ترِنس آر. فِلُت، پزشک، رئیس و معاون آموزشی و رئیس معاون اجرایی، دانشکدۀ پزشکی دانشگاه ماساچوست دکتر مارشا دی. رَپِلی، پزشک، رئیس دانشکدۀ پزشکی انسانی دانشگاه ایالتی میشیگان دکتر اِم. دُوِین اندروز، پزشک، نایب رئیس ارشد و مسئول و رئیس اجرایی دانشکدۀ پزشکی دانشگاه اُکلاهما دکتر پال بی. راث، پزشک، رئیس مرکز علوم بهداشتی دانشگاه نیومکزیکو دکتر لِری دابِلیو. لافلین، پزشک، رئیس دانشکدۀ پزشکی دانشگاه یونیفرمد سرویسز دکتر توماس ل. شونک، پزشک، رئیس و نایب رئیس علوم بهداشتی، دانشگاه نوادا در رنو دکتر اِستیوِن برک، پزشک، رئیس و نایب رئیس اجرایی مرکز علوم بهداشتی دانشگاه فنّی تکزاس مارک بی. تابمن، پزشک، رئیس و نایب رئیس علوم بهداشتی دانشگاه راچستر دکتر پیتر اس. آمنتا، پزشک، رئیس دانشکدۀ پزشکی و دندان پزشکی رابرت وود جانسون نیوجرسی دکتر لارنس جی. اسمیت، پزشک، رئیس دانشکدۀ پزشکی دانشگاه هافسترا دکتر رابرت ال. جانسون، پزشک، رئیس دانشکدۀ پزشکی نیوجرسی دکتر استیون جِی. شاینمن، پزشک، رئیس بازنشسته، دانشگاه پزشکی آپ اِستِیت دکتر اس. رِی میچِل، رئیس دانشکدۀ پزشکی دانشگاه جرج تاون دکتر فردریک مورین، رئیس دانشگاه وِرمونت، دانشکدۀ پزشکی دکتر مایکل ئی. کین، رئیس و نایب رئیس علوم بهداشتی، دانشگاه بوفالو دکتر جان پی. فوگارتی، رئیس دانشکدۀ پزشکی دانشگاه دولتی فلوریدا دکتر رلف اِی. اُ کانِل، رئیس و مسئول، دانشکدۀ پزشکی نیویورک دکتر جان اِی. راک، رئیس و نایب رئیس ارشد امور پزشکی، دانشگاه بین المللی فلوریدا دکتر ویلیام ال. روپر، رئیس و مدیر کل اجرایی دانشکدۀ پزشکی دانشگاه کارولینای شمالی دکتر چارلز جِی. لاکوود، رئیس و نایب رئیس، دانشگاه ایالتی اوهایو، مرکز پزشکی دکتر پل آر. کانینگهام، رئیس دانشکدۀ پزشکی برودی دانشگاه کارولینای شرقی دکتر بی. پی. ساش، نایب رئیس ارشد و رئیس دانشکدۀ پزشکی دانشگاه تولین دکتر چارلز پی. موتون، رئیس و نایب رئیس ارشد، دانشکدۀ پزشکی مِهاری، دانشکدۀ پزشکی دکتر جِف ساسمن، رئیس دانشکده، دانشگاه اوهایوی شمال شرقی دکتر بتی ام. دریز، رئیس دانشکدۀ پزشکی دانشگاه میزوری – کانزاس سیتی دکتر و پروفسور پاملا بی. دیویس، رئیس و نایب رئیس امور پزشکی، دانشگاه کیس وسترن ریزرو، دانشکدۀ پزشکی دکتر پل راثمن، رئیس دانشکدۀ پزشکی کارور دانشگاه آیووا دکتر وایلی سوبا، نایب رئیس امور بهداشتی و رئیس دانشکدۀ پزشکی دارتموث دکتر راجر هدلی، رئیس دانشکدۀ پزشکی دانشگاه لوما لیندا دکتر توماس اِی. داچ، رئیس دانشکدۀ پزشکی دانشگاه راش، شیکاگو دکتر دبرا اچ. فایزر، رئیس دانشگاه علوم پزشکی آرکانزاس دکتر لری شپیرو، رئیس دانشکدۀ پزشکی دانشگاه واشنگتن در سینت لوئیس دکتر دنیل وی. شیدلو، رئیس موقّت دانشکدۀ پزشکی دانشگاه درکسل دکتر والری مونتگومری رایس، نایب رئیس اجرایی و رئیس دانشکدۀ پزشکی مورهاوس دکتر پیتر اف. باکلی، رئیس دانشگاه علوم بهداشتی جورجیا، دانشکدۀ پزشکی جورجیا دکتر مارک اس. جانسون، رئیس دانشکدۀ پزشکی دانشگاه هاوارد دکتر اندرو ال. چسون، رئیس مرکز علوم بهداشتی ال. اس. یو. هلث شروپورت دکتر کارن انتمن، رئیس و مسئول دانشکدۀ پزشکی دانشگاه بوستون

---

Concerns for imprisoned Baha'i educators

ابراز نگرانی سنا برای مدرّسان بهائی زندانی
اتاوا، کانادا، ۱۴ آذر ۱۳۹۰ (۵ دسامبر ۲۰۱۱) - سرویس خبری جامعۀ جهانی بهائی

---

در استعلام سنای کانادا دربارۀ آزار بهائیان ایران، اوّلین سناتور مسلمان کانادا به سبب تعقیب و زندانی کردن مدرّسان بهائی در ایران، به شدّت از این حکومت انتقاد کرده است.

سناتور مبینا جافر گفت «بی سابقه» بوده که ایران اکنون آموزش به افراد جوان را جرم اعلام کرده است.

او از سنا پرسید: «این چه ظلمی است که یک حکومت شهروندان خود را به علّت آموزش به دیگران زندانی کند و فرایند یادگیری را جرم بداند؟»

متن کامل سخنان سناتور جافر

سناتور جافر استعلام را خود در ماه خرداد (ژوئن) امسال، یک ماه پس از یورش مقامات ایرانی به خانه های حدود ۳۹ بهائی مرتبط با یک اقدام غیر رسمی جامعه – معروف به مؤسّسۀ آموزش عالی بهائی – که به منظور آموزش به بهائیان جوان محروم از تحصیل تأسیس شده، آغاز کرد.

سناتور جافر در رسیدگی به استعلام گفت اکنون نگران هفت مدرّس بهائی است که احکام چهار و پنج سالۀ زندان دریافت کرده اند.

او گفت: «از جمله کسانی که به چهار سال زندان محکوم شده اند، نوشین خادم، دارای حقّ اقامت دائم در کانادا و فارغ التحصیل رشتۀ مدیریت بازرگانی دانشگاه کارلتون، بود. »

«نوشین به کانادا آمد چون دانشگاه کارلتون تحصیلات او را در مؤسّسۀ بهائی معادل تحصیلات دورۀ کارشناسی شناخت. او سپس تحصیلات خود را به ایران برد تا به دیگران آموزش دهد. »

«او اکنون به خاطر ارتکاب 'جرم' ارائۀ تحصیلات خود در زندان است. »

سناتور جافر اشاره کرد از جمله دیگر بهائیانی که اخیراً دستگیر و زندانی شده اند، دو نفر دیگر نیز مدارکی در کانادا گرفته اند، مدارکی که ایران اکنون «غیر قانونی» می خواند.

کامران رحیمیان و همسرش فاران حسامی تحصیلات کارشناسی ارشد خود را در روان شناسی مشاوره در دانشگاه اتاوا به اتمام رساندند.

جامعۀ جهانی بهائی اخیراً دریافته که خانم حسامی در ۷ آذر (۲۸ نوامبر) با قرار وثیقه آزاد شد. هم او و هم همسرش هنوز در انتظار محاکمه هستند. پسر دو سالۀ آنها مجبور بوده زمانی که هم پدر و هم مادرش در زندان بوده اند، با بستگان زندگی کند.

سناتور جافر پنج شنبۀ گذشته گفت: «ما به عنوان ملّتی که حقوق بشر و ارزش های تکثرگرایی دینی را بر پا می دارد، باید هم چنان بایستیم و به صورت مستقیم با تهدیدی که ایران متوجّه مردم خود ساخته، روبرو شویم. »
«ایران ممکن است امروز گوش فرا ندهد، امّا مردم ایران می شنوند. آنها باید بدانند که کانادا در کنار آنها می ایستد و هم چنان به نفع حقوق و آزادی های بنیادی آنها سخن خواهد گفت. »

هفتۀ گذشته هم چنین سناتور رومئو دالر – فرماندۀ پیشین نیروی حفظ صلح سازمان ملل متّحد که کوشید نسل کشی دهۀ ۷۰ (دهۀ ۱۹۹۰) در روآندا را متوقّف سازد – در استعلام سنا گفت که اقدامات فعلی ایران علیه بهائیان او را به یاد آنچه در آفریقا دیده می اندازد.

---

نقل از: سرویس خبری جامعه جهانی بهائی

---

Worldwide Condemnation

محاکمۀ مدرّسان بهائی: گسترش اعتراضات
ژنو، ۱۶ آبان ۱۳۹۰ (۷ نوامبر ۲۰۱۱) - سرویس خبری جامعۀ جهانی بهائی

---

با روشن شدن اطّلاعات بیشتر دربارۀ محاکمۀ هفت مدرّس بهائی، اعتراض جهانی به آزار دانشجویان و معلّمان بهائی در ایران همچنان گسترش می یابد.

هفت مدرّس زندانی بهائی
(ردیف بالا، چپ به راست): محمود بادوام، رامین زیبایی، ریاض سبحانی، فرهاد صدقی
(ردیف پایین، چپ به راست) نوشین خادم، کامران مرتضایی و وحید محمودی
در روزهای اخیر، سیاست مداران در برزیل، دانشگاهیان در آلمان و ایرلند و یک گروه بین المللی از فیلم سازان برجسته، منع روشمند بهائیان از آموزش عالی در ایران، و یورش حکومت ایران به تلاش های غیر رسمی جامعۀ بهائی برای آموزش اعضای جوان خود، را محکوم کرده اند.

جامعۀ جهانی بهائی به تازگی دریافته که هفت مدرّس زندانی – که همه در یک اقدام خودجوش برای جامعه، معروف به مؤسسۀ آموزش عالی بهائی، تدریس یا به آن کمک می کردند – در دو روز متفاوت، با دست بند و با پای در زنجیر، به دادگاه برده شدند. در آنجا در حضور وکیلان شان، رأی صادره و احکام به آنها ابلاغ شد.

دیان علائی، نمایندۀ جامعۀ جهانی بهائی در سازمان ملل در ژنو، گفت: «نه به متّهمان و نه به وکیلان شان رونوشتی کتبی از حکم نشان داده شد. اما ما از نوشته های حاضران در جلسۀ محاکمه می دانیم که این هفت نفر به 'عضویت در فرقۀ منحرف بهائیت، با هدف اقدام علیه امنیت کشور، به منظور پیشبرد اهداف فرقۀ ضالّه و سازمان های خارج از کشور متّهم شده اند.»

خانم علائی افزود که این داوری همچنین فعالیت های متّهمان عضو مؤسسه را جرم – و شاهدی بر هدف فرضی آنان مبنی بر براندازی دولت – معرّفی می کند.

دو نفر از این بهائیان، وحید محمودی و کامران مرتضایی، هر یک به پنج سال زندان محکوم شدند و برای دیگران یعنی محمود بادوام، نوشین خادم، فرهاد صدقی، ریاض سبحانی و رامین زیبایی احکام چهار سالۀ زندان صادر شد.

خانم علائی گفت: «مقامات به خوبی می دانند که اتّهامات به هیچ وجه حقیقت ندارند. منع حضور دیپلمات های خارجی در دادگاه – و فراهم نکردن اسناد کتبی از رأی صادره توسط قوۀ قضائیه – نشان می دهد که ادّعاها و اقدامات حکومت چقدر توجیه ناپذیرند، و نیز تبعیض دینی فاحشی را که در قلب این پرونده است، آشکارا فاش می کند.»

اعتراض مداوم

در پنج ماه گذشته از زمان بازداشت اولیۀ این هفت مدرّس، اعتراض به زندانی شدن آنها جهان را فرا گرفته است. دبیر کل سازمان ملل متّحد، بان کی مون ، همراه شخصیت های برجستۀ جهانی مانند برندگان جایزۀ نوبل صلح، اسقف دزموند توتو و خوزه راموس هورتا ، رئیس جمهور تیمور شرقی، هدایتگر انتقاد از اقدامات ایران بوده اند. در ماه اکتبر حدود ۴۳ نفر از فیلسوفان و الهیون برجسته در ۱۶ کشور طیّ نامۀ سرگشاده ای، علیه یورش به مؤسسۀ آموزش عالی بهائی اعتراض کردند.

جمعۀ گذشته، در ایرلند، بیش از ۵۰ دانشگاهی از مقامات ایران خواستند حمله به بهائیان را متوقّف سازند و به همه اجازۀ دسترسی به آموزش عالی را بدهند. آنها به آیریش تایمز نوشتند: «سخت است باور کنیم که حکومتی حقّ آموزش را از گروهی از دانشجویان سلب می کند. این اقدامات مشخّص می کند که مقامات ایران عزم کرده اند رشد و توسعۀ این افراد جوان را با محروم کردن آنها از آموزش صرفاً بر مبنای دین شان متوقّف سازند.»

در آلمان، حدود ۴۵ استاد برجسته نیز خواهان آزادی فوری هفت نفر شدند. آنها در نامه ای به تاریخ ۲۵ اکتبر به وزیر علوم، تحقیقات و فنّاوری ایران، نوشتند: «ما مطابق هنجارهای بین المللی، بر رعایت نامحدود حق آموزش عالی برای همۀ شهروندان کشور شما تأکید داریم...»

چهار روز پیش از آن، مارکوس لونینگ –کمیساریای دفتر خارجۀ آلمان برای سیاست حقوق بشر و کمک های انسان دوستانه – گفت: «متّهمان باید به موجب اصول قانونی از حقِّ داشتن یک دادرسیِ شفّاف برخوردار باشند.» رولف موتزنیخ، سخنگوی سیاست خارجۀ گروه پارلمانی سوسیال دموکرات آلمان، داوری را «ناپذیرفتنی و ناکشیبایی دینی را که [این رأی] منعکس می کند، تحمل ناپذیر» توصیف کرد، «حکومت ایران باید فوراً و ضرورتاً به تبعیض علیه بهائیان پایان دهد و به حقوق اساسی آنها مبنی بر آموزش و عمل به دین شان احترام بگذارد.»

هفتۀ گذشته، ۲۶ فیلم ساز، تهیه کننده و بازیگر از حکومت برزیل خواستند از حقوق فیلم سازان، روزنامه نگاران و مدرّسان بهائی دفاع کند و از ایران بخواهد فوراً آنها را آزاد نماید. از جمله امضاکنندگان این نامۀ سرگشاده، که گزارش آن در روزنامۀ برجستۀ فولای سائوپائولو منتشر شد، کارگردانان برجسته ای مانند هکتور بابنکو، اتوم اگویان، محسن مخملباف و والتر سالز بودند.

نمایندۀ فدرال برزیل، لوئیز کوتو – رئیس پیشین کمیسیون حقوق بشر کشور – در بیانیه ای به تاریخ ۲۰ اکتبر گفت: «ما همه از کاری که بهائیان در زمینه های برابری، عدالت و حقوق بشر در برزیل انجام داده اند، آگاهیم و بسیاری از ما نیز با کار آموزشی آنها در جوامع آشنا هستیم... چرا این افراد نمی توانند حقّ اظهار ایمان خود را داشته باشند؟»

نهاد پژوهشگران در مخاطره – شبکه ای بین المللی از بیش از ۲۶۰ دانشگاه و دانشکده در ۳۳ کشور که به ترویج آزادی آکادمیک و آزادی فکر، اندیشه، بیان، اجتماع و مسافرت اختصاص دارد – نیز به حامیان مدرّسان زندانی پیوسته اند.

این نهاد در ۳۱ اکتبر نوشت: «واقعیت ها حاکی از تلاشی برای محروم کردن افراد بهائی از فرصت های آموزش عالی در ایران است و باعث نگرانی جدی از کارزار گسترده تری برای محدود کردن عمومی توانایی اندیشمندان و پژوهشگران بر کار آزادانه در ایران است.»

«نهاد پژوهشگران در مخاطره با توجّه به تاریخ غنی اندیشمندی در ایران و حمایت باستانی آن از ارزش های پژوهشگری و جستجوی آزادانه، این یافته ها را به ویژه غم انگیز و تأسّف بار می داند.»

نقل از: سرویس خبری جامعه جهانی بهائی

---

Total of 30 years imprisonment sentence

قاضی مقیسه مسئولان و اساتید دانشگاه آنلاین بهائیان را جمعا به سی سال حبس تعزیری محکوم کرد
کمیته گزارشگران حقوق بشر، دوشنبه 25 مهر 1390 (١٧ اکتبر ٢٠١١)

---

بنا بر گزارش کمیته گزارشگران حقوق بشر، هفت تن از مسئولین دانشگاه مجازی بهائیان ایران از سوی شعبه ۲۸ دادگاه انقلاب به ریاست قاضی مقیسه به اتهام عضویت در جامعه‌ی بهائی به مجموع سی سال حبس محکوم شدند.
(بالا از چپ به راست): محمود بادوام، رامين زيبائی، رياض سبحانی، فرهاد صدقی؛
(پائين از چپ به راست) نوشين خادم، کامران مرتضائی، و وحيد محمودی.
بر اساس این گزارش هفت تن از مسئولین دانشگاه مجازی بهائیان موسوم به بی آی اچ ای، در مجموع به ۳۰ سال حبس تعزیری محکوم شدند.

• وحید محمودی، محکوم به ٥ سال حبس تعزیری
• کامران مرتضایی، محکوم به ٥ سال حبس تعزیری
• رامین زیبایی، محکوم به ۴ سال حبس تعزیری
• محمود بادوام، محکوم به ۴ سال حبس تعزیری
• ریاض سبحانی، محکوم به ۴ سال حبس تعزیری
• فرهاد صدقی، محکوم به ۴ سال حبس تعزیری
• نوشین خادم، محکوم به ۴ سال حبس تعزیری

احکام سنگین فوق به اعضای بازداشت شده‌ی دانشگاه مجازی بهائیان واز سوی شعبه ۲۸ دادگاه انقلاب به ریاست قاضی مقیسه ابلاغ شده است. این احکام به صورت حضوری و در دادگاه انقلاب به آنان ابلاغ و مورد اعتراض متهمین و وکلای پرونده قرار گرفت.

لازم به ذکر است که افراد فوق نزدیک به پنج ماه است که در بازداشت به سر می‌برند. در تاریخ یک خرداد ماه سال جاری تعداد زیادی از بهاییان مرتبط با این دانشگاه بازداشت و خانه‌های‌شان مورد تفتیش و بازرسی قرار گرفت که از جمع آنان این هفت نفر در زندان مانده و به حبس‌های طولانی مدت محکوم شده‌اند.

محاکمات این افراد طی سه هفته گذشته به اتهام این «عضویت در گروه‌های غیرقانونی به قصد ارتکاب جرائم علیه امنیت ملی کشور (عضویت در جامعه بهائیان ایران)» (ماده ۴۹۹) انجام پذیرفته است که این اتهام هیچ ارتباطی با فعالیتهای این افراد در موسسه علمی ندارد و می‌تواند شامل حال نزدیک به ۳۰۰ هزار بهائی ساکن در ایران شود و با توجه با فعالیتهای این دانشگاه که کاملا آکادمیک و همانند اکثر دانشگاههای دنیا است، این اتهام هیچ ارتباطی با فعالیت این افراد ندارد.

۶ تن از این افراد در تاریخ ۱ خرداد و پس از یورش نیروهای امنیتی به منزل بیش از ۴۰ نفر از مسوولان، اساتید و دانشجویان دستگیر و ریاض سبحانی در تاریخ ۲۳ خردادماه بازداشت شد. طی ماههای گذشته بیش از ۲۰ نفر با مرتبطین با این دانشگاه بازداشت و نزدیک به ۵۰ نفر به اداره پیگیری وزارت اطلاعات احضار شدند. همچنین چند مکان مرتبط با این دانشگاه از جمله چند آزمایشگاه پلمپ گردید و سایت این دانشگاه چندین بار فیل‌تر شده است.

هفته گذشته تمامی این افراد به جز نوشین خادم به زندان رجائی شهر منتقل شدند. همچنین در تاریخ ۲۳ مهرماه نوشین خادم نیز به بند نسوان زندان اوین منتقل شد.

---

Evin to Rejai-Shahr

انتقال مسوولین دانشگاه آنلاین بهائیان به زندان رجائی شهر

---

بنا بر گزارش کمیته گزارشگران حقوق بشر، شش نفر از مسوولین و مرتبطین با دانشگاه آنلاین بهائیان (موسسه علمی آزاد) بدون اطلاع قبلی از بند ۲۰۹ زندان اوین به زندان رجایی شهر منتقل شدند.

مدرسین بهائی که از زندان اوین به زندان رجایی شهر منتقل شدند.
(بالا از راست به چپ): وحيد محمودی، محمود بادوام و فرهاد صدقی.
(پائين از راست به چپ): رياض سبحانی، رامين زيبائی و کامران مرتضائی.

بنا بر گزارشات رسیده، (دوشنبه ۱۸ مهرماه ١٣٩٠) آقایان وحید محمودی، رامین زیبایی، کامران مرتضایی، فرهاد صدقی، محمود بادوام و ریاض سبحانی به زندان رجائی شهر کرج منتقل شدند.

دادگاه این شش نفر به همراه نوشین خادم از دیگر مرتبطین با این دانشگاه که هم‌اکنون در زندان اوین است طی دو هفته اخیر برگزار شده است. تمامی این افراد به اتهام «عضویت در گروهک ضد امنیتی بهائی» (ماده ۴۹۹) محاکمه شده‌اند. ۶ نفر از این افراد در تاریخ اول خرداد ماه امسال و در پی یورش گسترده نیروهای امنیتی به منازل مرتبطین با این دانشگاه دستگیر شدند و ریاض سبحانی در تاریخ ۲۵ خرداد ماه دستگیر شد. لازم به ذکر است که این افراد در دوران بازداشت تحت فشارهای جسمی و روحی قرار داشته‌اند.

از اول خرداد ماه فشار بر دانشگاه آنلاین بهائیان افزایش یافته است. در این مدت بیش از ۲۰ نفر از مرتبطین با این دانشگاه دستگیر و بیش از ۵۰ نفر از مسوولین، اساتید و دانشجویان این دانشگاه در شهرهای مختلف به ستاد خبری وزارت اطلاعات احضار شدند و تحت فشار برای امضای تعهد بر عدم همکاری با این دانشگاه قرار گرفته‌اند. همچنین در طول این مدت چندین مکان مربوط به این دانشگاه پلمپ و سایت درسی آن نیز چندین بار فیلتر شده است.

کمیته گزارشگران حقوق بشر یادآور شد که این انتقال در حالی صورت می‌گیرد که این افراد حکم مبنی بر تبعید به زندان رجائی شهر دریافت نکرده‌اند و خانوادهٔ این افراد از انتقال آن‌ها به زندان رجائی شهر مطلع نبودند.

علاوه بر این افراد، ۵ نفر دیگر از مدیران جامعه بهائی به نامهای جمال الدین خانجانی، عفیف نعیمی، سعید رضایی، بهروز توکلی و وحید تیزفهم در زندان رجائی شهر نگهداری می‌شوند.

زندان رجائی شهر از لحاظ بهداشتی و امکانات رفاهی در وضعیت مناسبی قرار ندارد.

---

Worldwide Condemnation

فیلسوفان و الهیّون از سراسر جهان یورش ایران به مدرّسان بهائی را محکوم می کنند
نیویورک، ۱۸ مهر ۱۳۹۰ (۱۰ اکتبر ۲۰۱۱) - سرویس خبری جامعۀ جهانی بهائی

---

بیش از ۴۰ تن از فیلسوفان و الهیّون برجسته از ۱۶ کشور به محکوم کنندگان سیاست ایران مبنی بر محروم کردن جوانان بهائی و دیگران از آموزش عالی پیوسته اند.

چهل و سه تن از فیلسوفان و متخصصان برجستۀ الهیات نامۀ سرگشاده ای را امضا کرده اند که از ایران می خواهد آزار بهائیان جوان را که خواهان دسترسی به آموزش عالی هستند، متوقّف سازد. چند تن از این شخصیت های برجسته عبارتند از: (ردیف بالا، چپ به راست) کورنل وست (پرینستون، ایالات متّحدۀ آمریکا)، گراهام وارد (آکسفورد، بریتانیا)، چارلز تیلور (مک گیل، کانادا)، لئوناردو بوف (ریو دو ژانیرو، برزیل)؛ (ردیف پایین، چپ به راست) ابراهیم موسی (دوک، ایالات متّحدۀ آمریکا)، هیلاری پوتنام (هاروارد، ایالات متّحدۀ آمریکا)، استنلی هوورواس (دوک، ایالات متّحدۀ آمریکا) و طاهر محمود (عضو سابق، کمیسیون حقوق، هند)

در یک اقدام بی سابقۀ جهانی، ۴۳ دانشگاهی برجسته – با پیشینه های مسیحی، هندو، یهودی و مسلمان – نامۀ سرگشاده ای را امضا کرده اند که امروز به صورت همزمان در نسخه های دیلی تلگراف (انگلستان)، فولها (برزیل) منتشر شد.

نامه به ویژه یورش مقامات ایرانی به اقدام غیر رسمی آموزشی جامعۀ بهائی، معروف به مؤسسۀ آموزش عالی بهائی، را محکوم می کند. در این مؤسسه استادان بهائی که توسط حکومت ایران از شغل خود محروم شده اند، داوطلبانه برای آموزش به اعضای جوان جامعه که از آموزش عالی محرومند، خدمت می کنند.

هفت بهائی مرتبط با مؤسسه هفتۀ گذشته پس از چهار ماه بازداشت در اوّلین جلسۀ دادگاه خود حاضر شدند. آنها در مجموعه ای از یورش ها در ۱ خرداد (۲۲ مه) بازداشت شدند. در این یورش ها خانه های ۳۹ نفر مرتبط با مؤسسه هدف قرار گرفت. فعالیت های مؤسسه از آن زمان «غیر قانونی» اعلام شده است.

در نامۀ سرگشاده آمده: « ما، فلاسفه، الهیّون، و دانشمندان علوم مذهبی در سراسر جهان اعتراض خود را در رابطه با یورش اخیر از طرف مقامات ایران به مؤسّسۀ آموزش عالی بهائی، اعلان می‌کنیم.»

« فراگیری و کسب دانش حقّی است مقدّس و قانونی برای همه و دولت‌ها موظف‌اند که این امکان را برای عموم فراهم کنند. در ایران دولت عکس این عمل کرده است...»

«این گونه یورش‌ها علیه حقوق شهروندان که آزادی در سامان دادن به اوضاع خود و آموزش گرفتن را از آنان سلب می‌کند، دیگر غیر قابل تحمّل است. ما از دولت ایران می خواهیم که نه تنها سرکوب بهائیان را متوقف کند بلکه کسب دانش را برای همه مهیا و ترویج نماید.»

یکی از مشهورترین دانشگاهیان حامی این فراخوان دکتر چارلز تیلور، استاد افتخاری فلسفه در دانشگاه مک گیل کانادا است. او گفت نامه را به خاطر باور عمیقش به این که «نباید 'هیچ اجباری' در دین باشد» امضا کرده است.

پروفسور تیلور گفت این کار همچنین به «بی قراری ام دربارۀ انقلاب ایرانیان مرتبط است و این که چطور آرمان های والای آن توسط مردمانی که از دین خود به عنوان ابزاری برای بسیج علیه 'دشمن' سوء استفاده می کنند، به سرقت رفته است.»

یکی دیگر از شخصیت های برجسته که نام خود را به فهرست افزود هیلاری پوتنام، استاد افتخاری فلسفه دانشگاه کوگان هاروارد ایالات متّحدۀ آمریکاست.

پروفسور پوتنام گفت: «از زمان انقلاب های آمریکا و فرانسه در پایان قرن نوزده، اشتیاق مردمی از قومیت ها، ملیت ها و مذاهب مختلف برای حقوق اساسی بشر خود، از جمله حق پرستش - آن طور که وجدان فردی امر می کند - و حق آموزش به هیجان آمده است.»

«آزار دانشجویان دانشگاه بهائی در ایران تلاشی بی شرمانه برای برگرداندن زمان به قرون تاریکی است. مورد آنها شایان حمایت افراد روشن فکر و اخلاقی در همه جاست.»

امضا کنندگان نامه عبارتند از:

چارلز تیلور - پروفسور فلسفه، دانشگاه مک گیل- کانادا
هیلاری پاتْنام - پروفسور فلسفه دانشگاه کوگان، دانشگاه هاروارد- آمریکا
کُرنِل وست - پروفسور مطالعات آفریقایی-آمریکایی دورۀ دانشگاهی ١٩٤٣، دانشگاه پرینستُن- آمریکا
لئوناردو بُف - پروفسور اخلاقیّات، فلسفۀ ادیان و بوم شناسی (اکولوژی)، دانشگاه ایالتی ریو دو ژانیرو- برزیل
اِستنلی هاورواس - پروفسور اخلاقیات الهی « گیلبرت تی. رُو»، دانشگاه دوک- آمریکا
ابراهیم موسی - پروفسور دین و مطالعات اسلامی، دانشگاه دوک- آمریکا
گراهام وارْد - پروفسور الهیات «ریجِس»، دانشگاه آکسفورد- بریتانیا
جان میلْبَنک - پروفسور دین، سیاست و اخلاقیّات، دانشگاه ناتینگهام- بریتانیا
دیوید نوواک - رئیس کرسی مطالعات یهودیت «جی. ریچارد و دوروتی شیف»، و پروفسور فلسفه، دانشگاه تورنتو- کانادا
طاهر محمود - رئیس مؤسّسۀ مطالعات عالی حقوقی دانشگاه آمیتی؛ عضو پیشین کمیسیون ملّی اقلیت ها و عضو پیشین کمیسیون حقوق- هندوستان
موشه آیدل - پروفسور اندیشۀ یهودی، دانشگاه عبری اورشلیم- اسرائیل
عبدالقادر طیوب - پروفسور مطالعات اسلامی، دانشگاه کیپ تاون- آفریقای جنوبی
زین جیان شَنگ - پروفسور فلسفه، دانشگاه پکن- چین
ویلیام دزموند - پروفسور فلسفه، دانشگاه کاتولیک لوان- بلژیک؛ پروفسور افتخاری فلسفه، دانشگاه ملّی ایرلند مِی‌نوت- ایرلند
کِوین هارت - «ادوین بی. کایل»، پروفسور مطالعات مسیحی و رئیس مطالعات ادیان، دانشگاه ویرجینیا- آمریکا؛ پروفسور فلسفه، دانشگاه کاتولیک استرالیا- استرالیا
موری ری - پروفسور الهیّات و رئیس دانشکدۀ الهیّات و دین، دانشگاه اوتاگو- زلاندنو
اصغرعلی انجینیر - رئیس و بنیان گذار شبکۀ اقدام اسلامی آسیایی؛ رئیس مرکز مطالعات جامعه و لائیسم، بمبئی- هندوستان
رمی براگ - رئیس مطالعات ادیان، دانشگاه لودویگ ماکسیمیلیان مونیخ- آلمان
ا. رشید عمر - دانشمند پژوهشگر مطالعات اسلامی و ایجاد صلح، دانشگاه نتردام- آمریکا؛ امام مسجد کلرمانت مین رود، کیپ تاون- آفریقای جنوبی
جاشوآ چو - رئیس و پروفسور اندیشۀ مسیحی، مدرسۀ الهیات تعمیدی هنگ کنگ- هنگ کنگ.
داگلاس پرات - پروفسور مطالعات دینی، دانشگاه وایکاتو- زلاندنو
آشوک وُهرا - پروفسور فلسفه، دانشگاه دهلی- هندوستان؛ شورای پژوهش فلسفی هند
کاروِر یو - رئیس و پروفسور اندیشۀ مسیحی، دانشکدۀ عالی الهیات چین- هنگ کنگ.
لاری زُلوت - پروفسور علوم انسانی پزشکی و اخلاق زیستی، پروفسور مطالعات دینی، دانشگاه نورت وسترن- آمریکا
پیلگریم و. ک. لو - پروفسور الهیّات سیستماتیک، رئیس مؤسّسۀ مطالعات لوتر در زمینۀ آسیا، مدرسۀ الهیّات لوتری- هنگ کنگ.
فیلیپ گودچایلد - پروفسور دین و فلسفه، دانشگاه ناتینگهام- بریتانیا
پال موریس - پروفسور مطالعات ادیان، دانشگاه ویکتوریای ولینگتون- زلاندنو
جیمز ای. فولکونر - پروفسور تفاهم دینی «ریچارد ل. اوانس»، دانشگاه بریگهام یانگ- آمریکا
راد بنسون - اخلاق دان و دانشمند رشتۀ الهیّات عمومی، مؤسّسۀ تینسلی، کالج مورلینگ- استرالیا
حسن موآکیماکو - مدرّس ارشد در مطالعات اسلامی، کالج دانشگاه پوآنی- کنیا
یونس دومبِ - مدرّس در مطالعات اسلامی، کالج دانشگاه اسلامی- گانا
ژوزف کوهن - مدرّس دانشگاه در فلسفه، کالج دانشگاه دوبلین- ایرلند
آدام میلر - پروفسور فلسفه، کالج کالین، تکزاس- آمریکا
ئی‌لِین وین‌رایت - پروفسور الهیّات، دانشگاه اوکلند- زلاندنو
رافائل زاگوری-اورلی - رئیس برنامۀ MFA، مدرسۀ طراحی و هنرهای زیبای بزالل- اسرائیل
فلیکس اُ مورکادها - مدرّس ارشد در فلسفه، دانشگاه ملّی ایرلند، گالوی- ایرلند
نعیم جناح - مدرّس مطالعات سیاسی، دانشگاه ویتواترزراند؛ هماهنگ کنندۀ مسجدالاسلام در ژوهانسبورگ- آفریقای جنوبی
کاتلین فلیک - استاد وابستۀ تاریخ دینیِ آمریکا، مدرسۀ الهیّات واندربیلت- آمریکا
آریه کوهن - استاد وابستۀ ادبیات خاخامی، دانشگاه یهودی آمریکا- آمریکا
جفری بلوچل - استاد وابستۀ فلسفه، کالج بوستون- آمریکا
ویلیام هَکِت - همکار پژوهشی و مدرّس در فلسفه، دانشگاه کاتولیک استرالیا- استرالیا
آکیبا لرنر - استادیار مطالعات یهودی، دانشگاه سانتا کلارا- آمریکا
نِیتان عمان - استادیار حقوق، مدرسۀ حقوق ویلیام و مری- آمریکا

نقل از: سرویس خبری جامعه جهانی بهائی

---

Court Hearing

دادگاه هفت تن از مسئولین و مرتبطین دانشگاه آنلاین بهائی

---

بنا بر گزارش کمیته گزارشگران حقوق بشر، دادگاه ۷ نفر از مسئولین و مرتبطین دانشگاه آنلاین بهائی (موسسه علمی آزاد) در شعبه ۲۸ دادگاه انقلاب به ریاست قاضی مقیسه برگزار شد.

بنا بر گزارش های رسیده، طی دو هفته گذشته دادگاه این افراد به نامهای وحید محمودی، رامین زیبایی، کامران مرتضایی، فرهاد صدقی، نوشین خادم، محمود بادوام و ریاض سبحانی در شعبه ۲۸ دادگاه انقلاب برگزار شد. اتهام تمامی این افراد «عضویت در گروهگ ضد امنیتی بهائی» (ماده ۴۹۹) عنوان شده است. لازم به ذکر است که دادگاه بعضی از این افراد تنها چند دقیقه به طول انجامیده است.

۶ نفر از این افراد در تاریخ اول خرداد ماه امسال و در پی یورش گسترده نیروهای امنیتی به منازل مرتبطین با این دانشگاه دستگیر شدند و ریاض سبحانی در تاریخ ۲۵ خرداد ماه دستگیر شد. تمامی این افراد در بند ۲۰۹ زندان اوین و در سلول‌های چند نفره نگهداری می‌شوند.

از اول خرداد ماه فشار بر دانشگاه آنلاین بهائیان افزایش یافته است. در این مدت بیش از ۲۰ نفر از مرتبطین با این دانشگاه دستگیر و بیش از ۵۰ نفر از مسوولین، اساتید و دانشجویان این دانشگاه در شهرهای مختلف به ستاد خبری وزارت اطلاعات احضار شدند و تحت فشار برای امضای تعهد بر عدم همکاری با این دانشگاه قرار گرفته‌اند. همچنین در طول این مدت چندین مکان مربوط به این دانشگاه پلمپ و سایت درسی آن نیز چندین بار فیلتر شده است.

---

Shohreh's Story

داستان شهره: چطور ایران حقوق یک دانشجوی برتر را نقض می کند
ژنو، ۶ مهر ۱۳۹۰ (۲۸ سپتامبر ۲۰۱۱) - سرویس خبری جامعۀ جهانی بهائی

---

مانند بسیاری از جوانان در سراسر جهان، شهره روحانی با امید فراوان بر دسترسی به تحصیلات دانشگاهی مناسب پرورش یافت.

اما اکنون او با نظامی مواجه شده که گرچه در ظاهر به او وعدۀ دسترسی به فرصت ها را می دهد، اما ظالمانه طوری طراحی شده که مانع اخذ مدرک او و دیگر جوانان ایرانی شود.

خانم روحانی بهائی است و با توجه به این حقیقت که او از جمله بااستعدادترین دانشجویان ایران است، تجربه اش بسیار ظالمانه تر است؛ او در امتحان کنکور قبول شد و در رشتۀ زبان، رشتۀ انتخابی اش، رتبۀ ۱۵۱ را در سطح کشور کسب کرد. به بیان دیگر، نتیجۀ آزمونش او را در میان گروه بالای ٩٩ درصد از داوطلبان کنکور قرار می دهد.

خانم روحانی، که اهل شهر شمالی نوشهر در ایران است و از رتبۀ عالی اش به شوق آمده بود، برای انتخاب رشته از طریق آنلاین اقدام کرد. اما وقتی نتایج تقاضای ثبت نام آمد، او دریافت که مدارک ارسالی اش بر مبنای «نقص پرونده» رد شده است.

این عبارت در میان بهائیان جوان معروف است. اکنون سال هاست که این عبارت بارها به عنوان یکی از نیرنگ های مختلف برای جلوگیری از ثبت نام آنها، حتی اگر آزمون های ملّی دانشگاه را با موفقیت پشت سر گذارند، ظاهر شده است.

خانم روحانی بدون آن که ناامید شود، شجاعانه به دفتر منطقه ای که بر فرایند کنکور نظارت دارد رفت و از مقامات خواست مشکل را توضیح دهند.

او در نامه ای که اخیراً به چندین سازمان حقوق بشری ارسال کرد، گزارش داد: «به دلیل بهائی بودنِ شما این وضعیت پیش آمده.»

به او گفته شد: «چون شما بهائی هستید حق ورود به دانشگاه را ندارید.»

او تصمیم گرفت پروندۀ خود را یک مرحله پیش برد و سعی کرد وقت ملاقاتی با رئیس بخش گزینش بگیرد.

خانم روحانی گفت وقتی با این مسئول روبرو شده، وی صرفاً «ابراز تأسف» کرده «به من گفتند که هیچ کاری از دست شان بر نمی آید... اگر شما وارد دانشگاه هم بشوید پس از ۳ یا ۴ ترم» محروم از تحصیل می شوید.

خانم روحانی از او پرسید اگر او گفته بود مسلمان است، آیا نتایج متفاوت می شد.

به نوشتۀ خانم روحانی مسئول مربوطه گفت: «فایده ای ندارد، چون شما رو می شناسند خانواده شما را، همه بهائیان را وزارت اطلاعات از پیش شناسایی کرده است.»

او گفت: «به من گفتند که کلاً نتیجه ای نمی گیرم به هر جا که مراجعه کنم.»

تجربۀ شهره روحانی نیز برای هزاران بهائی در ایران که به خاطر دین از تحصیلات عالی محروم شده اند، داستان آشنایی است.

حتی کسانی که شانس می آورند و اجازۀ ورود می یابند، معمولاً طی دورۀ تحصیلات خود با اخراج مواجه می شوند. در ماه های اخیر، دو دانشجو از دانشگاه صنعتی اصفهان نیز به خاطر داشتن «نقص پرونده» از ثبت نام برای ترم آینده محروم شدند؛ یک بهائی که در دانشگاه کرمان در ادبیات انگلیسی تحصیل می کرد، اخراج شد؛ یک دانشجوی مهندسی پزشکی در دانشگاه سهند محروم از تحصیل شد و یک دانشجوی فیزیک دانشگاه مازندران پس از اتمام هشت ترم به عنوان دانشجوی نمونه و پس از پذیرش در یک دورۀ کارشناسی ارشد اخراج شد.

سه دهه محرومیت

ایران از زمان انقلاب اسلامی ۱۳۵۷ همه نوع روشی به کار گرفته تا بهائیان را از ورود به دانشگاه محروم کند – ابتدا با اخراج همۀ آنها و سپس با تحمیل تحریم کامل بر دسترسی آنها به آموزش عالی.

در پاسخ به محکومیت بین المللی، حکومت ایران قوانین را در سال ۱۳۸۲ تغییر داد و اعلام کرد بهائیان اکنون می توانند در آزمون کنکور شرکت کنند. اما وقتی نزدیک به هزار بهائی با حسن نیت قدم پیش گذاشتند، به موانع تازه ای برخوردند.

ابتدا، در اعلام نتایج امتحانات، در بخش تبعیت دینی «اسلام» نوشته شده بود که برای بهائیان که طبق آموزۀ دین شان باید همواره، به ویژه دربارۀ اعتقادات دینی خود، حقیقت را بگویند، پذیرفتنی نبود.

سپس حکومت اشاره کرد که کلمۀ «اسلام» تنها به آزمون دینی ویژه ای اشاره دارد که هر داوطلب باید در کنکور جواب دهد. این امر به بهائیان اجازه می داد با آرامش وجدان برای تحصیلات عالیه تقاضای ثبت نام بدهند. آن گاه در اواسط دهۀ ۸۰، تعدادی از بهائیان با موفقیت وارد دانشگاه های مختلف سراسر کشور شدند – اما فقط این موضوع برای شان روشن شد که معمولاً به زودی پس از ثبت نام در دانشگاه اخراج می شوند.

برای مثال سرویس خبری رویترز در مارس ۲۰۰۷ گزارش داد که حدود ۷۰ دانشجوی بهائی در آن سال تحصیلی از دانشگاه های ایران اخراج شده اند. در آن گزارش از قول یک سخنگوی ناشناس عضو هیئت اعزامی ایران به سازمان ملل پاسخ آمده بود که «در ایران هیچ کس به خاطر دینش از تحصیل اخراج نشده است.»

پس از یک اعتراض بین المللی دیگر، ایران دوباره راهکارها را تغییر داد. بهائیانی که در کنکور شرکت می کردند، کم کم دریافتند که نتایج کنکور آنها اعلام نمی شود. وقتی برای گرفتن نتایج خود، به سایت ملّی مراجعه می کردند، بسیاری از آنها پیامی دریافت می کردند که اعلام می کرد «نقص پرونده» دارند. این امر آنها را در یک برزخ اداری قرار می داد.

«سیاست گذاری های غیر عادلانه و سرکوب گرانه»

جامعۀ جهانی بهائی در نامۀ سرگشاده ای که ماه گذشته به وزیر آموزش عالی ایران فرستاد، خواهان توقف «سیاست گذاری های غیر عادلانه و سرکوب گرانه»، که بهائیان و دیگر جوانان ایرانی را از دانشگاه محروم می کنند، شد.

این نامه به سخت گیری حکومت بر مؤسسۀ آموزش عالی بهائی (BIHE)، یک اقدام غیر رسمی جامعه و اداره شده توسط بهائیان به منظور آموزش به جوانان شان که از دانشگاه محروم هستند، نیز پرداخت. در خرداد، مأموران حکومتی به خانه های بیش از ۳۰ نفر مرتبط با مؤسسه یورش بردند و ۱۴ نفر از آنها را دستگیر کردند. هفت استاد این هفته مقابل دادگاه حاضر شده اند. ده ها نفر دیگر، از جمله دانشجویان، برای بازجویی احضار شده اند و همۀ این موارد تلاشی برای تعطیل کردن برنامه است.

در نامۀ سرگشاده، خطاب به کامران دانشجو، وزیر علوم، تحقیقات و فناوری، آمده است: «آن جناب به خوبی آگاهند که این اقدامات در راستای سیاست گذاری رسمی دولت و مبارزه ای سازمان یافته به منظور نابودی جامعۀ بهائی در مقام موجودیّتی زنده و پویا در آن مملکت بوده است.»
برای شهره روحانی و هم دینانش، مبارزه برای حق تحصیل ادامه دارد.

او در نامه اش به سازمان های حقوق بشری ابراز داشته که مایل است همه «بدانند حقوقم چقدر بی اساس نقض شده» ابراز داشته است.

نقل از: سرویس خبری جامعه جهانی بهائی

---

Desmond Tutu and Jose Ramos-Horta join calls for release of Baha'i educators

دزموند توتو و خوزه راموس هورتا خواستار آزادی مدرّسان بهائی شدند
نیویورک، ۴ مهر ۱۳۹۰(۲۶ سپتامبر ۲۰۱۱) - سرویس خبری جامعۀ جهانی بهائی

---

همزمان با برگزاری دادگاه تعدادی از مدرسان بهائی، دو برندۀ جایزۀ صلح نوبل از حکومت ایران به شدت انتقاد و اقدامات آن را به «عصر تاریکی اروپا» یا «دادگاه های تفتیش عقاید اسپانیا» تشبیه کرده اند.


دزموند توتو، اسقف سابق کلیسای انگلیکان کیپ تاون، و خوزه راموس هورتا، رئیس جمهور تیمور شرقی، در نامۀ سرگشاده ای خطاب به جامعۀ دانشگاهی که امروز تحت عنوان «جنگ ایران علیه دانش» در هافینگتون پست به چاپ رسید، نظرات خود را عنوان کردند.

دو برندۀ جایزۀ نوبل در نامه از حکومت ایران می خواهند هفت بهائی را که اکنون درایران به خاطر فعالیت های آموزشی شان مورد محاکمه قرار دارند، بدون قید و شرط آزاد کند و از اتهامات مطرح شده، تبرئه نماید.

آنها می نویسند: «پیشرفت نوع بشر در قرن های اخیر، بیش از هر عامل دیگری، با دسترسی فزاینده به اطلاعات، تبادل سریع تر اندیشه ها و در بیشتر نقاط جهان با آموزش همگانی مرتبط بوده است.»

«بنابراین تلاش مستبدان و دیکتاتورها در قرن بیست و یکم برای منکوب کردن مردمان خود با سعی در محروم کردن آنها از آموزش یا اطلاعات به ویژه تکان دهنده است.»

«در بلند مدت نه تنها تلاش آنها بيهوده است، بلکه اين تصور را به وجود می آورد که آنها از عصری که در آن زندگی می کنند و اندیشمندان تازه ای که در میان شان هستند، می ترسند.»

در نامه آمده: «شاید آشکارترین نمونۀ این ترس امروزه محروم کردن پیروان آئین بهائی - ديانتی مسالمت جو که هیچ برنامۀ سیاسی ندارد و به یگانگی همۀ ادیان معتقد است - از آموزش عالی در ایران باشد.»

حضور در دادگاه

انتشار نامۀ سرگشاده با گزارش های مبنی بر آغاز محاکمه های هفت مدرّس بهائی در ایران همزمان شده است. آنها در زمینۀ ارتباط شان با یک اقدام غیر رسمی جامعه با عنوان مؤسسۀ آموزش عالی بهائی (BIHE) بازداشت شدند. این مؤسسه به اساتید بهائی محروم از انجام شغل شان – به دست حکومت ایران – فرصت تدریس به اعضای جوان جامعه را که خود از دانشگاه محرومند، می داد.

اسقف توتو و رئیس جمهور راموس هورتا در نامه شان خاطر نشان می کنند: «دستگیر شدگان نه رهبران سیاسی بودند و نه رهبران دینی. آنها مدرسانی در رشته هایی مانند حسابداری و دندان پزشکی بودند که امروز با چشم انداز دهه ها زندان پیش روی خود مواجهند. اتهامی که علیه آنها مطرح شده، ارائۀ آموزش عالی به جوانان بهائی است»

جامعۀ جهانی بهائی اطلاع یافته که شش نفر از این هفت نفر بازداشت شده پس از یورش های خرداد گذشته به خانه های حدود ۳۹ بهائی مرتبط با مؤسسۀ آموزش عالی بهائی، اکنون در گروه های دو نفره مورد محاکمه قرار می گیرند.

بانی دوگال، نمایندۀ ارشد جامعۀ جهانی بهائی در سازمان ملل، گفت: «وکیلی که برای دفاع از آنها آماده می شد، خود اکنون زندانی است؛ گزارش شده دو نفر از این زندانیان دیروز مورد محاکمه قرار گرفته اند؛ دو نفر امروز و دو نفر فردا مقابل دادگاه حاضر می شوند و به نظر می رسد هفتۀ پیش یک نفر دیگر محاکمه شده است.»

او افزود: «همۀ نشانه ها حاکی از آن است که نمی توانیم انتظار محاکمۀ عادلانه ای داشته باشیم.»

خانم دوگال سپاس جامعۀ جهانی بهائی را از اسقف توتو و رئیس جمهور راموس هورتا ابراز داشت.

او گفت: «ما از آنها متشکریم، همچنین از همۀ حکومت ها، سازمان ها و افراد خیرخواه در سراسر دنیا که تلاش های شان این پیام روشن را به مقامات ایرانی می فرستند که اقداماتش از نزدیک دیده بانی و محکوم می شود.»

اخراج به خاطر باورهای شان

نامۀ سرگشاده بر گرفتاری دیگر جوانان ایرانی نیز که «به خاطر باورهای شان یا دیدگاه هایی که مخالف جناح حاکم تشخیص داده شده، از جمله نگرش های موافق اصلاحات» از دانشگاه ها اخراج شده اند، تمرکز دارد.

در نامه آمده است: «به نظر ما اهميت دارد که توجه کنيم این اقدامات نه نتیجۀ آئین اسلامی است و نه برآمده از آن است. انسان فقط لازم است به اعصار تاریکی اروپا یا دادگاه های تفتیش عقاید اسپانیا نگاه کند تا ببیند آیت الله های ایرانی قطعاً اولین گروهی نیستند که دین را به عنوان پوششی برای تلاش در سرکوب جبری اندیشه ها و دانشی که می ترسند قدرت آنها را تهدید کند، به کار می گیرند. سنت های غنی فلسفی و هنری ایران، نقش دانشمندان ایرانی در سراسر جهان و اقدامات اعضای جامعۀ مسلمان که به مؤسسۀ آموزش عالی بهائی کمک و از آن حمایت کرده اند، همه گواه این حقیقت است که اقدامات رهبران ايران انعکاسی از آئین اسلامی یا ایمان بسیاری از مسلمانان خیرخواه در جوامع ایرانی نیست.»

«و هرچند باور داریم هم از نظر تاریخی و هم در دنیای 'به هم پیوسته با خطوط ارتباطی' سرکوب کردن تلاش برای جستجوی دانش بیهوده است، اما بسیاری افراد در ایران هستند که جان های شان با این تلاش مورد تهدید یا آسیب قرار می گیرد.»

«آنها به حمایت ما نیاز دارند.»

این برندگان جایزۀ نوبل در میان دیگر مطالبات، جامعۀ دانشگاهی را تشویق می کنند با ابراز مخالفت و نارضایتی خود از هر سیاستی که افراد را بر مبنای پیشینۀ دینی یا باورهای سیاسی شان از آموزش عالی محروم می کند، با همقطاران ایرانی خود همبستگی نشان دهند.»

محکوم کردن جهانی

اعتراض بین المللی به آزار مدرسان بهائی در ایران در چهار ماه گذشته دنیا را از استرالیا تا زامبیا درنوردیده است.

در اوایل این ماه، خانم خانم کاترین اشتون، نمایندۀ عالی اتحادیۀ اروپا برای امور خارجه، «نگرانی جدی» خود را از حمله به مؤسسۀ آموزش عالی بهائی ابراز کرد.

بروکسل، ۶ سپتامبر ۲۰۱۱            اتحاديۀ اروپا بيانيۀ سخنگوی نمايندۀ عالی‌اتحاديۀ اروپا خانم کاترين اشتون در بارۀ آزار جامعۀ بهائی در ايران سخنگوی خانم کاترين اشتون، نمايندۀ عالی اتحاديۀ اروپا در امور خارجی و سياست‌گذاری امنيتی و نايب رئيس کميسيون، روز گذشته بيانیۀ زير را منتشر کرد. نمايندۀ عالی مايل است نگرانی عميق‌ خود را از بازداشت‌های اخير شهروندان بهائی، و تعطيل مرکز آموزشی جامعۀ بهائی در ايران ابراز دارد. اتحاديه اروپا يادآور می‌شود که آزادی انديشه، وجدان و عقيده يا دين حقوق بنيادينی هستند که بنا به مادۀ ۱۸ميثاق بين‌المللی حقوق سياسی و مدنی، که ايران يکی از امضاء کنندگان آن است، بايد تحت هر شرايطی‌ تضمين شود. اتحاديۀ‌اروپا از ايران می‌خواهد تا بلافاصله همۀ‌ افرادی را که بر مبنای اعتقادات دينی‌شان دستگير شده‌اند آزاد کند، به آزار مداوم جامعۀ بهائی در اين کشور، از جمله در زمينه‌های آموزشی خاتمه دهد، و از هر شکل‌ تبعيض عليه اقليت‌های دينی خودداری کند، تا احترام به آزادی دين يا عقيده در ايران تضمين گردد.

سه روز پیش از آن، وزیر امور خارجۀ کانادا، جان برد، گفت دستگیری کارکنان مؤسسۀ آموزش عالی بهائی «بر پايۂ اتهام بی اساس توطئه علیه امنیت ملی است. این مؤسسه خدمات آموزشی ارزشمندی به جامعۀ بهائی که از آمزوش عالی رسمی در ایران محروم است، ارائه می کند.»

این هفت مدرس بهائی که مورد محاکمه قرار می گیرند عبارتند از: وحید محمودی و کامران مرتضایی که طبق گزارش ها دیروز محاکمه شدند؛ محمود بادوام و نوشین خادم که قرار است امروز محاکمه شوند؛ و رامین زیبایی و ریاض سبحانی که فردا محاکمه خواهند شد. بر اساس اطلاعات به دست آمده فرهاد صدقی روز سه شنبه ۲۰ سپتامبر به دادگاه رفته است.

نقل از: سرویس خبری جامعه جهانی بهائی

---

Lawyer arrested

دستگیری وکیل مدرّسان بهائی در آستانه محاکمه آنها
ژنو، ۲۵ شهريور ۱۳۹۰ (۱۶ سپتامبر ۲۰۱۱) – سرویس خبری جامعه جهانی بهائی

---

هفت مدرس بهائی که در رابطه با يک برنامۂ آموزش عالی غيررسمی برای جوانان محروم از تحصيل بهائی زندنی شده‌اند.
(بالا از چپ به راست): محمود بادوام، رامين زيبائی، رياض سبحانی، فرهاد صدقی؛
(پائين از چپ به راست) نوشين خادم، کامران مرتضائی، و وحيد محمودی.
درحالی که تعدادی از بهائیان ایرانی به خاطر فراهم کردن امکان آموزش عالی به جوانان محروم از ورود به دانشگاه منتظر محاکمه هستند، خبر دستگیری وکیلی که برای دفاع از آنان آماده می شد، جامعه جهانی بهائی را نگران کرده است.

عبدالفتاح سلطانی – از اعضای ارشد گروه وکلای مدافع این زندانیان – شنبه گذشته دستگیر شد. آقای سلطانی همراه چهار وکیل دیگر از جمله شیرین عبادی، برنده جایزه صلح نوبل، یکی از بنیان گذاران کانون مدافعان حقوق بشر است. اين کانون که در تهران مستقر است، در یورش پلیس در دی ۱۳۸۷ (دسامبر ۲۰۰۸) تعطیل شد.

عفو بین الملل در تقاضا از ایران برای آزادی فوری آقای سلطانی او را «یکی از شجاعترین مدافعان حقوق بشر در ایران...» توصیف کرده است.

دیان علائی، نماینده جامعه جهانی بهائی در سازمان ملل در ژنو، میگويد: «وکلای شجاع ایرانی یکی پس از دیگری احضار و سپس دستگیر و یا مجبور به ترک وطن خود میشوند.»

او ادامه داد: «ما عمیقاً از بازداشت آقای سلطانی نگران هستیم. انگیزه های مقامات ایرانی از این دستگیری، درست وقتی که انتظار محاکمه موکلانش می رود، دقیقاً چيست؟»

هفت بهائی هنوز در ارتباط با یک برنامه آموزشی غیر رسمی در زندان هستند، برنامه ای که در آن استادان بهائی – که توسط حکومت ایران از انجام مشاغل خود ممنوع شده اند– داوطلبانه خدمات خود را برای آموزش اعضای جوان جامعه که از آموزش عالی محروم هستند، ارائه میکنند.

اخیراً رسانه ها در ایران گزارش داده اند که این برنامه – معروف به مؤسسه آموزش عالی بهائی (BIHE) – غیر قانونی اعلام شده است.

مقامات ایرانی سه ماه پیش به خانه حدود ۳۹ نفر از مدیران، کارکنان و دانشجویان این مؤسسه یورش بردند. هفت نفری که هنوز در بازداشت به سر می برند محمود بادوام، نوشین خادم، وحید محمودی، کامران مرتضائی، فرهاد صدقی و رامین زیبایی هستند که همه در ۱ خرداد (۲۲ مه) دستگیر شدند و ریاض سبحانی که در ۲۴ خرداد (۱۴ ژوئن) دستگیر شد.

دیان علائی گفت: «بسیاری از افراد مرتبط با مؤسسه آموزش عالیِ بهائی دستگیر شده و مورد بازجویی قرار گرفته اند. بعضی زندانی و سپس آزاد شده اند. به علاوه این هفت نفر که در زندان هستند، چهار نفر دیگر مرتبط با مؤسسه نیز اوایل این هفته بازداشت شدند.»

به گفته او اثبات جزئیات اقدامات جاری عليه اين گروه دشوار است.

«ما هیچ گزارش رسمی از اتهامات مطرح شده علیه آنها، به جز اشاره ای به این که اتهامات بار دیگر به مسائل امنیت ملی مربوط هستند، دریافت نکرده ایم. وکیلان با وجود نهایت تلاش شان، تنها توانسته اند با سه نفر از بهائیانی که اکنون بازداشت هستند، ملاقات کنند.»

خانم علائی گفت: «ما از حکومت ها، سازمان ها و افراد خیرخواه در هر جا میخواهیم هر آنچه میتوانند برای بازداشتن ایران از ارتکاب یک اشتباه هولناک قضائی دیگر انجام دهند.»

---

نقل از: سرویس خبری جامعه جهانی بهائی

Open letter

درخواست پایان دادن به سرکوب دانشجویان در نامۀ سرگشاده ای به ایران
نیویورک، ۴ شهریور ۱۳۹۰ (۲۶ اوت ۲۰۱۱) - سرویس خبری جامعۀ جهانی بهائی

---

جامعۀ جهانی بهائی امروز طی نامۀ سرگشاده ای خطاب به وزیر آموزش عالی ایران، خواهان پایان یافتن «سياستگذاریهای ناعادلانه و سرکوب گرانه» که مانع ورود بهائیان و دیگر ایرانیان جوان به دانشگاه هستند، شد.

بانی دوگال، نمایندۀ ارشد جامعۀ جهانی بهائی در سازمان ملل، گفت: «این نامه تصریح میکند که هر فرد موظف به کسب دانش است تا بتواند استعدادها و مهارتهای خود را برای بهبود جامعه ارائه کند.»

«محروم کردن هر جوانی از آموزش قابل ملامت و خلاف همۀ معیارهای قانونی، دینی، اخلاقی و انسانی است. هیچ حکومتی نباید شهروندان خود را از این حق بنیادی و مقدس محروم کند.»

نامۀ پنج صفحه ای خطاب به کامران دانشجو، وزیر علوم، تحقیقات و فناوری ایران، به ویژه به روایت تاریخچۀ اقدامات روشمند و ۳۰ سالۀ ایران برای محروم کردن بهائیان جوان از آموزش عالی و تلاش های آن برای غیر قانونی اعلام کردن ساز و کار غیر رسمی جامعه معروف به مؤسسۀ آموزش عالی بهائی (علمیآزاد) (BIHE) که از خدمات داوطلبانۀ اساتید اخراجی برای آموزش به جوانان بهائی استفاده میکند، میپردازد.

گزارشهای مطبوعاتی اخير در ایران حاکیاست که مؤسسۀ آموزش عالی بهائی غیر قانونی اعلام شده است.

در نامۀ سرگشاده آمده است: «چگونه است که حکومتی، جمعی از شهروندان جوان را تنها به خاطر باورهای مذهبیشان از تحصیلات عالی بازمیدارد و سپس هنگامی که خانوادههای آنان به کمک یکدیگر ترتیباتی خصوصی فراهم میسازند و آن جوانان را در منازل خود گرد هم میآورند تا فیالمثل به تحصیل علم فیزیک و زیستشناسی بپردازند، آن دولت با توسّل به قوانین مصوّب برای نظارت بر مؤسّسات آموزشی عمومی، این اقدام را غیر قانونی اعلام میکند؟»

نامه ادامه میدهد: «چرا دولت باید نسبت به اشتیاق جوانان ایرانی بهائی برای کسب تحصیلات عالی این گونه بیرحمانه عمل نماید؟ مگر نه این است که اساتید دانشگاههای شما از دانشجویان خود میخواهند که همین شوق و علاقۀ شدید به تحصیل را در وجود خود پرورش دهند؟»

نسخۀ فارسی نامه را اینجا بخوانید
نسخۀ انگلیسی نامه را اینجا بخوانید

سیاست رسمی دولتی

نامه راهکارهای مختلفی را که مقامات ایرانی برای عملی کردن سیاست رسمی دولت برای محروم داشتن بهائیان از نهادهای آموزش عالی طی سالها به کار گرفته اند، فهرست میکند.

بهائیان در آزمون ورودی دانشگاه شرکت میکنند اما «از عدّۀ کثیری با ارسال اطّلاعیّۀ ظاهرفریب "نقص پرونده" سلب صلاحیّت میشود. کسانی که با موفّقیّت از این مرحله میگذرند از ثبت نام آنان در دانشگاهها جلوگیری میشود. تعداد بسیار قلیلی هم که به علّت عدم توجّه به مذهبشان موفّق به ثبت نام میشوند در مراحل بعدی اخراج میگردند. در بعضی موارد، این اخراج با بیانصافی کامل چند هفته یا چند روز قبل از اتمام دورۀ تحصیلی صورت گرفته است.»

در نامه آمده: «بر هر ناظر تیزبینی روشن است که تنها دلیل اینکه عدّۀ معدودی از جوانان بهائی موقّتاً به دانشگاههای شما راه داده شدهاند آنست که از این طریق مأمورین دولت بتوانند ممنوعیّت بهائیان از دسترسی به تحصیلات عالی را با ریاکاری انکار کنند.»

یک «امتحان تازه»

نامه این چنين ادامه می یابد: «و اکنون بهائیان با مصائب جدیدی رو به رو هستند. آنان در حین بازجویی در بارۀ فعّالیّتهای غیر رسمی آموزشی جوانان خود مورد خشونت قرار میگیرند. کسانی که به تمشیت امور این برنامه کمک میکنند به زندان تهدید میشوند. به پدر و مادرهایی که میزبان کلاسها هستند هشدار میدهند که چنانچه کلاسها ادامه یابد منازلشان مصادره خواهد شد و به دانشجویان علیه شرکت در کلاسها اخطار داده میشود و در عین حال به آنان تأکید میگردد که هرگز به دانشگاههای کشور راه نخواهند یافت مگر آنکه دین خود را ترک کرده به اسلام بگرایند.»

اما نامه اشاره میکند که وقتی نمایندگان حکومت ایران در عرصۀ بین المللی با این حقایق روبرو می شوند، مدعی میشوند که هیچ کس در ایران به خاطر دین از آموزش محروم نیست.

«چقدر اسفانگیز است که نمایندگان جمهوری اسلامی با اشاعۀ مکرّر این گونه اکاذیبِ آشکار، اعتبار دولت ایران را بیش از پیش خدشهدار میسازند. آیا زمان آن فرا نرسیده است که نمایندگان جمهوری اسلامی عادتِ گفتن یک مطلب به بهائیان و ارائۀ یک سلسله اطمینانبخشیهای ضدّ و نقیض در صحنۀ جهانی را ترک نمایند؟»

با وجود محروم شدن از آموزش عالی و دست نیافتن به مدارک رسمی، بسیاری از دانشجویان مؤسسۀ آموزش عالی بهائی تا حدی پیشرفت کرده اند که دانشگاه های کشورهای دیگر آنها را برای تحصيل در مراحل بعد از لیسانس میپذيرند.

در نامه آمده: «آنچه تحسین عمیق اساتید و همکلاسان این دانشجویان را در دانشگاههای خارج برانگیخته است عزم راسخ آنان به بازگشت به ایران بعد از اتمام تحصیل میباشد که با وجود وقوف کامل بر مشکلات شدیدی که با آن رو به رو خواهند شد، به خاطر اشتیاقی که برای خدمت به پیشرفت وطن خود دارند، حاضرند هر سختی را تحمّل کنند ...»

جامعۀ جهانی بهائی می پرسد: «چگونه است که دولت این تعهّد به عمران کشور را ارج نمینهد؟»

محکومیت جهانی

حملۀ اخیر به مؤسسۀ آموزش عالی بهائی اعتراض جهانی را برانگیخته است. یورش های سه ماه پیش به خانه های کارکنان و اعضای هیئت علمی مؤسسه و متعاقباً زندانی شدن تعدادی از آنها، در مجالس برزیل، کانادا و شیلی محکوم شده؛ توسط وزیران عالی رتبه و اعضای پارلمان اتریش، آلمان، ایرلند، زلاندنو و ایالات متحده مورد سرزنش قرار گرفته؛ سبب نوشته شدن نامه های سرگشاده از سوی شهروندان برجستۀ هند و مدرسان در استرالیا و بریتانیا شده؛ و اسباب برانگيختن فعاليتهای روزافزون اعتراضی از سوی سازمان ها و افراد از طریق شبکه های اجتماعی آنلاین و در پردیس های دانشگاهی در همۀ قاره ها شده است.

در نامه به مواردی نیز اشاره شده است که بسیاری از مأموران دولتی که بهائیان برای دادرسی به آنها مراجعه می کنند – از جمله کارکنان خود وزارت علوم، تحقیقات و فناوری – با آنها ابراز همدردی میکنند اما می گویند به خاطر دستور از مقامات بالا دست شان بسته است.

خانم دوگال گفت: «با این نامه، ما به همۀ افراد خیرخواهی که در سراسر دنیا صدای اعتراض خود را بلند می کنند، می پیوندیم.»

«ما به دولت ایران می گوییم که این ظلم و بی عدالتی باید هم اکنون پایان یابد.»

---

نقل از: سرویس خبری جامعه جهانی بهائی

Three months uncertainty

سه ماه بلاتکلیفی در زندان اوین

---

سه ماه از یورش مامورین امنیتی به منازل ده‌ها شهروند بهائی در شهرهای مختلف ایران که منجر به دستگیری شماری از بهائیان شد میگذرد. صبح روز یکشنبه ۱ خرداد ١٣۹۰ نیروهای امنیتی وزارت اطلاعات در برنامه‌ای سیستماتیک با یورش به منازل عده‌ی زیادی از مسوولین علمی دانشگاه علمی آزاد بهائیان (BIHE)، اقدام به بازداشت گسترده‌ی این افراد کردند. به نحوی که بعد از گذشت حدود یک‌ماه، تعدادی از این افراد با قرار وثیقه آزاد شده، اما ۷ نفر از شهروندان بهائی همچنان در وضعیت دشوار بلاتکلیفی در زندان اوین باقی ماندند.

اتهام این افراد "اقدام علیه امنیت ملی" عنوان شده و تمامی آنان در وضعیت دشواربلاتکلیفی به سر می‌برند.

رامین زیبایی، وحید محمودی، فرهاد صدقی، محمود بادوام، کامران مرتضایی، ریاض سبحانی و نوشین خادم افرادی هستند که در سه ماه گذشته در زندان اوین محبوس بوده و همچنان در وضعیت بلاتکلیفی به سر می‌برند.

دولت جمهوری اسلامی ایران پس از محروم ساختن بهائیان از ورود به دانشگاه های ایران، در اقدامی ظالمانه در صدد تعطیل کردن تلاش های جامعه در تدارک گزينه های بديل برای آموزش عالی جوانانش هستند برآمد. در خرداد ماه ١٣٩٠ دفتر گسترش آموزش عالي وزارت علوم، تحقيقات و فناوری فعالیتهای دانشگاه مجازی BIHE را غير قانونی اعلام کرد.

با اينکه قانون اساسی ايران، حق ادامه تحصيل را برای همگان به رسميت شناخته اما شهروندان بهائی، صرفا به خاطر باورهای دینی شان از حق ادامه تحصيل در دانشگاه‌های ايران محروم هستند.

Worldwide outrage

خشم جهانی از حمله ایران به دانشگاهیان بهائی
ژنو، ۲۴ خرداد ۱۳۸۹ (۱۴ ژوئن ۲۰۱۱) - سرویس خبری جامعه جهانی بهائی

حکومت ها، سازمان ها، و دانشگاهیان، حمله اخیر ایران را به مؤسسه ای که به بهائیان جوان محروم از دانشگاه آموزش عالی ارائه می دهد، محکوم کرده اند.

۱۶ بازداشتی اولیه، از اساتید و کارکنان مؤسسه آموزش عالی بهائی، عبارتند از: (ردیف بالا، چپ به راست) افروز فرمانبرداری، امان الله مستقیم، محمود بادوام، شاهین نگاری، فرهاد صدقی، دانیال اوجی؛ (ردیف وسط، چپ به راست): وحید مختاری، وحید محمودی، صدف ثابتیان، رامین زیبائی؛ (ردیف پایین، چپ به راست) امیرهوشنگ امیرتبار (آزاد شده)، کامران مرتضائی، سهیل قنبری، نوشین خادم، نوید اسدی و فؤاد مقدم.

دولت اتریش، بیش از ۸۰ هندی برجسته و دانشگاهیان بانفوذ از انگلستان، از جمله مقاماتی هستند که اخیراً صدای خود را در حمایت از حق تحصیل بهائیان ایران بلند کرده اند. گروه های حقوق بشر نیز به فراخوان برای آزادی دانشگاهیان زندانی بهائی پیوسته اند.

حدود ۳۹ خانه مرتبط با مؤسسه آموزش عالی بهائی (BIHE) در هفته های اخیر مورد حمله قرار گرفته اند. ۱۴ نفر از کارکنان و اساتید مؤسسه، سه هفته پس از یورش های اولیه، هنوز در زندان هستند. سه نفر دیگر نیز دستگیر و متعاقباً آزاد شده اند، در حالی که تعداد بیشتری از بهائیان مرتبط با مؤسسه برای بازجویی توسط وزارت اطلاعات احضار شده اند.

دکتر مایکل اسپیندلگر، معاون صدراعظم و وزیر امور خارجه اتریش، گفت: «بازرسی خانه ها و دستگیری های اخیر نشان دهنده تلاش دیگری برای جلوگیری از دسترسی جامعه بهائی به تحصیلات است.»

«حق تحصیل یکی از حقوق بنیادی بشر برای هر فرد و مستقل از دین اوست. محدود کردن دسترسی جوانان بهائی به آموزش پذیرفتنی نیست.»

دکتر اسپیندلگر در ۱۱ خرداد (۱ ژوئن) گفت: «آزار افراد به خاطر دین شان نقض فاحش حقوق بشر است. ایران باید به تعهدات بین المللی خود پایبند باشد.»

وزارت علوم، تحقیقات و فناوری ایران طبق گزارش ها اکنون اعلام کرده که فعالیت های مؤسسه آموزش عالی بهائی غیر قانونی است.

گروهی از دانشگاهیان برجسته انگلستان در نامه سرگشاده ای که در ۲۱ خرداد (۱۱ ژوئن) در گاردین چاپ شد، نوشته اند: «محروم کردن بهائیان از دانشگاه جهالت خودِ حکومت را آشکار میکند.»

در نامه آمده: «بهائیان جوان که نمی توانند تحصیل کنند، از یکی از حقوق اساسی بشر محروم هستند. آرزوی آنها برای خدمت به جامعه را در آغاز دوران بزرگسالی شان خاموش می کنند.»

امضاکنندگان نامه که شامل اساتیدی از آکسفورد و کمبریج و دیگر دانشگاه های معتبر هستند، نوشتند: «دانشگاهیان، دانشجویان و سیاستمداران باید برای مسئله مشترک دانشجویان بهائی ایران به هم بپیوندند. باید به مقامات آموخت که حقوق بشر جهانی است.» اینجا را نگاه کنید.

در هند، بیش از ۸۰ شهروند برجسته – نمایندگانی از سیستم قضائی، دانشگاهیان، رهبران دینی، سازمان های غیر دولتی، گروه های حقوق بشری و شرکت های خصوصی – طوماری خطاب به حکومت ایران امضا کرده اند و خواهان آزادی فوری و بی قید و شرط زندانیان مؤسسه آموزش عالی بهائی شده اند.

در اين طومار که از جمله امضاکنندگانش قاضی و. ر. کریشنا آیر، یکی از قاضی های پیشین دیوان عالی هند و میلون کوثری، گزارشگر ویژه سابق سازمان ملل در موضوع مسکن مناسب، هستند، آمده: «انبوه ظلم های اخیری که بر این جامعه آزار دیده وارد شده …بايد از سوی همۂ حامیان شرافت و کرامت انسانی در هند و جهان به شدیدترین شکل محکوم شود.»

در نامه همچنین نوشته شده: «نتایج این سیاست که جوانان بهائی را از دسترسی به آموزش عالی محروم می کند، نه تنها برای جامعه بهائی ایران، بلکه برای تمامی مردم ايران زیان بار خواهد بود.»

نهاد همبستگی جهانی مسیحیان (CSW) نیز از ایران می خواهد به سیاست های آموزشی تبعیض آمیز خود پایان دهد. مدیر اجرایی ارشد اين نهاد، مروین توماس، گفت: «ایران با وجود این که از امضاکنندگان میثاق بین المللی حقوق مدنی و سیاسی است که به موجب آن کشورها متعهدند معیارهای بین المللی آزادی دینی را برای همه شهروندان تأمین کنند، به وضوع هم بهائیان و هم جوامع مسیحی خاصی را صرفاً به خاطر باورهای شان هدف قرار می دهد.»

«همبستگی جهانی مسیحیان از دولت ایران می خواهد تعهدات خود را تحت میثاق بین المللی حقوق مدنی و سیاسی محترم بشمارد و تضمین کند که اقلیت های دینی می توانند از آزادیی هایی که در این میثاق عنوان شده، بهره مند شوند.»

در ایالات متحده، سناتور مارک کرک – که پیشتر در این سال قطعنامه ای دوحزبی در سنا برای محکوم کردن آزار بهائیان در ایران ارائه کرد – گفت جامعه بین المللی باید دستگیری های اخیر را «به شدت محکوم کند.» سناتور کرک گفت: « من تعهد می کنم که تلاش های مان را در سنا به نیابت از جامعه بهائی ایران و همه شهروندان ایرانی که در آرزوی حقوق بشر، آزادی و دموکراسی هستند، دو چندان کنم.»

سمیناری که در ۲۲ آوریل در دانشگاه کالیفرنیا در برکلی برگزار شد، بر مسئله نقض حقوق بشر در ایران، از جمله محروم شدن بهائیان و دیگران از آموزش عالی، تمرکز داشت. حاضران از کارکنان، دانشجویان و مهمانان دانشگاهی برزیلی، انگلیسی آمریکایی، نیکاراگوئه ای، سالوادوری و افغان بودند.

فیروزه محمودی، یکی از بنیانگذاران و نیز مدیر اجرایی نهاد اتحاد برای ایران، درباره شجاعت تعدادی از دانشجویان ایرانی که اخیراً زندانی شده اند، صحبت کرد.

به گفته خانم محمودی حکومت ایران تعهدات بین المللی حقوق بشری خود، از جمله «آزادی بیان، آزادی تشکیل انجمن، آزادی عقیده، دین، حریم خصوصی، حق شرکت در اجتماعات، گرد هم آیی ها و اعتراض های عمومی؛ مصونيت از دستگیری و بازداشت خودسرانه؛ حق دسترسی به فرایند قانونی و محاکمه عادلانه؛ رهائی از شکنجه؛ حق حرکت – که یعنی بتواند ایران را ترک کند، حق عضویت و مشارکت» را به شکل های گوناگونی نقض کرده است.

کمپین بین المللی حقوق بشر در ایران و کمیسیون آزادی دینی بین الملل در ایالات متحده نیز خواهان آزادی این زندانیان شده اند. اینجا را نگاه کنید.

از جمله مقالاتی که درباره حمله به مؤسسۀ آموزش عالی بهائی در رسانه های جهان چاپ شده، گزارش هایی در روزنامه آُ گلوبو در برزیل، رادیو ای بی سی استرالیا، و واشنگتن پست و در وبسایت های سی ان ان اینترنشنال، اخبار جهانی دانشگاهی، رادیو اروپای آزاد و هافینگتن پست هستند.

وضعیت بهائیان در ایران در چهارشنبه ۱۵ ژوئن در سمیناری که قرار است در مجلس شورای انگلستان و نیز در یکشنبه ۱۹ ژوئن در رویداد بزرگی که توسط کمیسیون ریو برای مبارزه با ناشکیبایی دینی، در ریو دو ژانیروی برزیل برگزار می شود، بیشتر بررسی خواهد شد.

نقل از: سرویس خبری جامعه جهانی بهائی

In support of right to education

طومار دادخواست خطاب به دولت ایران برای آزادی فوری کارکنان و اساتید مؤسسه آموزش عالی بهائی



ما، شهروندان هندوستان نگران از اوضاع [ایران]، مایلیم شدیدترین مخالفت خود را با آزار بی رحمانه و غیر منطقی بهائیان به طور کلی، و به ویژه اساتید و مدیران مؤسسه آموزش عالی بهائی (BIHE) در ایران، به نگارش درآوریم. ظلم های اخیر که علیه این جامعه آزار دیده سرازیر شده و به یورش های هماهنگ و متمرکز به ۳۰ خانه در بخش های مختلف کشور و دستگیری ۱۶ نفر در ۲۱ مه انجامیده، سزاوار است از سوی هر حامی شرافت و کرامت انسانی در هند و جهان مورد شدیدترین محکومیت قرار گیرد.

ما همچنین مایلیم تأکید کنیم که مؤسسه آموزش عالی بهائی در سال ۱۹۸۷ به عنوان پاسخی غیرخشونت آمیز، غیر رسمی و سازنده از سوی جامعه بهائی ایران به وجود آمد تا به نیازهای آموزشی جوانانش در سطح بالاتر از دبیرستان رسیدگی کند. از سال ۱۹۷۹، جوانان بهائی ایران توسط دولت شما، به عنوان بخشی از سیاست جاری خود مبنی بر در حاشیه جامعه نگه داشتنِ این بزرگترین اقلیت دینی غیر مسلمان، به صورت روشمند از ادامه تحصیلات عالیه محروم شده اند. نتایج این سیاست که جوانان بهائی را از دسترسی به آموزش عالی محروم می کند، نه تنها برای جامعه بهائی ایران، بلکه برای کل ملّت زیان بار خواهد بود. محروم کردن افراد از تحصیل، محروم کردنِ آنها از حق زندگی به عنوان افراد انسانی آزاد و مفید است.

ایران کشوری است که به خاطر ارائه اولین منشور حقوق بشر شناخته شده است، و هر دو میثاق بین المللی حقوق مدنی و سیاسی و میثاق بین المللی حقوق اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی را تصویب کرده است. مادۀ ۱۸ میثاق حقوق مدنی و سیاسی بیان می دارد: «هر کس حق آزادی فکر، وجدان و دین دارد» و مادۀ ۱۳ میثاق حقوق اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی «حق تحصیل هر فرد» را و این که «آموزش عالی بر مبنای ظرفیت برای همگان به صورت برابر در دسترس خواهد بود» به رسمیت می شناسد. آزار افراد بر مبنای دین، ایدئولوژی و اعتقاد نه تنها تجاوز آشکار از معیارهای حقوق بشر، بلکه معادل نقض فاحش قوانین بین المللی نیز هست.

بنابراین ما از دولت ایران می خواهیم فوراً و بدون قید و شرط همه افراد مرتبط با مؤسسه آموزش عالی بهائی که از ۲۱ مه زندانی هستند، آزاد کند، از چنین حملاتی بر این مؤسسه دست بردارد و تضمین کند که همه دانشجویان ایرانی به آموزش عالی دسترسی دارند.

مه ۲۰۱۱

مقامات قضائی

1. قاضی و. ر. کریشنا آیر، قاضی سابق، دیوان عالی هند
2. قاضی شیوراج و. پتیل، قاضی سابق، دیوان عالی هند
3. قاضی راجیندار ساچار، قاضی ارشد سابق، دیوان عالی دهلی – رئیس سابق، اتحادیۀ مردم برای آزادی های مدنی
4. دکتر ب. و. آچاریا، وکیل جامع سابق، ایالت کارناتاکا و عضو، کمیسیون حقوق هند
5. قاضی ج. پاتری باساوانا گود، قاضی سابق، دیوان عالی کارناتاکا، سابق، اوپالوکایوکتا، ایالت کارناتاکا
6. قاضی ر. گورورانجان، قاضی سابق، دیوان عالی کارناتاکا، بانگلور
7. وریندا گروور، حقوقدان حقوق بشر و وکیل دیوان عالی
8. وکیل ک. و. پتیل، رئیس سابق، ی. م. دانشکدۀ حقوق و مشاور حقوقی رایات شیخشان سانستا، ساتارا
9. وکیل آرویند کادا، فرماندار ناحیه ای سابق، دادخواه و دادستان عمومی، مدرس دانشکدۀ حقوق، ساتارا
10. آشوک آگاروال، وکیل – عضو، حقوقدان اجتماعی

شاخه های قانونگذاری و اجرایی حکومت

1. آقای اوداییان راج بونسل، عضو مجلس، لوک سابها
2. شامبوراج س. دسای، عضو سابق مجلس قانونگذاری، ماهاراشترا
3. آقای و. ن. گارج، مسئول خدمات اجرایی هند، کمیسیونر توسعۀ زیرساختی و صنعتی، اوتار پرادش
4. نیشانت د. پتیل، عضو شورای شهرداری، شهردار سابق، ساتارا
5. جایندرا چاوان، عضو شورای شهرداری – نایب رئیس سابق شورای شهرداری، ساتارا
6. شانکار مالواد، نایب رئیس سابق، شورای شهرداری، ساتارا
7. دکتر سوباش یاداو، عضو هیئت شهرداری، بیوادی، دیست. الوار، راجاستان

دانشگاهیان

1. دکتر ه. ماهشاپا، معاون افتخاری ریاست دانشگاه، دانشگاه فنی ویسوسوارایا، بلگوم، کارناتاکا
2. پروفسور بالراج سینگ چوهان، معاون رئیس دانشگاه، دانشگاه ملی حقوق رام مانوهار لوحیا، لاکنو
3. پروفسور ر. ب. سینگ، پروفسور ممتاز بنیاد IFFCO، دستیار سابق مدیر کل FAO.
4. پروفسور آمیتاب کوندو، مرکز مطالعات توسعۀ منطقه ای، JNU – عضو سابق، کمیسیون آمار ملّی
5. پروفسور (دکتر) طاهر محمود، رئیس، مؤسسه مطالعات حقوقی پیشرفته دانشگاه آمیتی، رئیس
   سابق، کمیسیون ملّی اقلیت ها و عضو سابق، کمیسیون حقوق هند
6. دکتر پتیل سوهاس شیوالال، عضو، هیئت مطالعات، دانشگاه شیواجی، عضو، هیئت جامع، دانشگاه سیمبیوسیس، پون.
7. پروفسور مادو پورنیما کیشور، بنیانگذار و سردبیر، مانوشی – پروفسور، مرکز مطالعات جوامع در حال توسعه
8. خانم آناگا وایدیا سوچتا، دپارتمان فنی نساجی، دانشکدۀ مهندسی، دانشگاه موریتیوس، ردویت.
9. پروفسور مود موزامیل، پروفسور اقتصاد، دانشگاه لاکنو، لاکنو
10. پروفسور ویکاس گایت، دانشگاه ماهاراشترای شمالی
11. نایب وکیل (دکتر) پ. پ. ونوگوپالان، رئیس، دانشکدۀ پزشکی کانور، کانور، کرالا.
12. پروفسور ساتیش جاین، پروفسور، مرکز برنامه ریزی و مطالعات اقتصادی، JNU، دهلی
13. آقای آ. ر. گارد، رئیس سابق، انجمن پژوهش صنایع نساجی احمدآباد، گوجارات
14. پروفسور بابو متیو – استاد میهمان، دانشگاه ملی حقوق، دهلی
15. دکتر گایاتری باری، مدرس و فعال حقوق بشر، ناسیک
16. دکتر سمیتا بارادواج، ناتوروپت، بیمارستان و دانشکدۀ پزشکی موتیوالا، ناسیک
17. دکتر گارت میتا، B.H.M.S P.G.D.P.S,CCH.CGO، ناسیک
18. دکتر ک. پ. باگمار، مربی، فعال حقوق بشر، ناسیک
19. دکتر سواناد شوکلا، دانشکدۀ RYK ، ناسیک
20. دکتر وارشا داران، مدرس، بیمارستان و دانشکدۀ پزشکی موتیوالا، ناسیک
21. پروفسور دکتر ویملا ک. پتیل، رئیس سابق دپارتمان ماراتی دانشکدۀ شیواجی، ساتارا
22. گوپالاکریشنا، کتابدار، مؤسسه فناوری B M S، بنگلور
23. س. م. سوناوان، مدیر، دانشکدۀ نوین آموزش، ناسیک
24. سانجای س. شیند، دانشکدۀ آموزش ارشد سامارت، ساتپور، ناسیک
25. و. ن. سوریاوانشی، دانشکدۀ ارشد هنرها HPT و علوم RYK شارانپور رود، ناسیک
26. م. آ. کولکارنی، هماهنگ کنندۀ برنامه، مؤسسه دکتر مونجه، دانشکدۀ B.M.، ناسیک
27. مامتا س. لال، مدرس. دانشکدۀ MVPS ، ناسیک
28. سید مرسلین سکندر، RTC، مدرسۀ ابتدایی اردو «RAHNUMA»، ناسیک
29. سواپنیل ب. نیرمال، مدیر، دانشکدۀ علوم آموزشی موتیوالا، ناسیک
30. راج کیشور میشرا، منشی، مؤسسۀ فرهنگ اوریسا، بوبانسور
31. پ. س. موهاپاترا، رئیس سابق، هئیت آموزش راهنمایی، اوریسا
32. ب. ر. دِو، مدیر، دانشکدۀ علوم ژوپیتر، بوبانسور
33. ک. بهارات چاندرا، نایب رئیس، دانشکدۀ علوم ژوپیتر، بوبانسور
34. جایدیپ موهانتی، HOD، گیاه شناسی، دانشکدۀ علوم ژوپیتر، بوبانسور

رهبران دینی

1. جناب دکتر دومینیک امانوئل، سخنگوی قلمرو کلیسای کاتولیک دهلی، کلیسای اسقفی کاتولیک هند
2. پدر فیلیپ کورویلا، هماهنگ کننده، برنامۀ ESHA، NCCI – منشی، ائتلاف میان دینی هند برای ایدز
3. خاخام حزکیل آیساک ملکار، روحانی ارشد و منشی افتخاری کنیسه یودا هیام
4. پروفسور دکتر م.د. توماس، رئیس ملّی، کمیسیون هماهنگی دینی، CBCI، دهلی نو
5. پدر جیکوب تاندیل، رئیس، PREM، اوریسا
6. ب. ک. دورگش ناندینی، خواهر متصدی، برهماکوماری، بوبانسور، اوریسا

سازمان های غیر دولتی و گروه های حقوق بشری

1. دکتر و. موهینی گیری، رئیس، انجمن خدمت، رئیس سابق، کمیسیون ملّی زنان
2. میلون کوثری، هماهنگ کننده، شبکه مسکن سازی و حقوق زمین – گزارشگر ویژۀ سابق سازمان ملل در مسکن سازی کافی
3. ماجا دارووالا، رئیس، اقدام حقوق بشر جمهوری مشترک المنافع
4. متیو چریان، مدیر اجرایی ارشد، هلپ ایج هند، و عضو گروه هسته ای، کمیسیون ملی حقوق بشر هند
5. مادو مهرا، رئیس، انجمن برای قانون در توسعه
6. نیرا میسرا، رئیس، ائتلاف دروپادی
7. میرا شیوا، هماهنگ کننده، اقدام برای سلامتی و برابری در جامعه – عضو، نهاد زنان متنوع برای تنوع
8. اصغرعلی انجنیر، بنیانگذار، مرکز مطالعات جامعه و سکولاریسم، پژوهشگر و فعال اسلامی
9. راوی نارایان، دبیر کل، کمیتۀ سازمان های جوانان هند
10. جایانت کومار، رئیس برنامه، هیئت کلیسا برای اقدام اجتماعی (CASA)
11. آنجو تالوکدر، مدیر اجرایی، گروه پژوهشی چند کنش
12. ن. پال دیواکار – منشی کل، دالیت آرتیک آدیکار
13. روئیت گاندی، خبرنگار بین المللی
14. کاپیتان ا. ر. نیکام، سردبیر فوجی وارتا، رئیس، مهاراشترا خادمان سابق و انجمن مستمری بگیران

بخش صنفی

1. پارش تواری، رئیس، فدراسیون اتاق های بازرگانی و صنعت هند – ادیتیا بیرلا مرکز عالی نمایندگی فروش، دهلی
2. س. بوز، رئیس انجمن نساجی (هند) واحد مومبای و نایب رئیس سابق ریلاینس، سیلواسا
3. اشیش جاین، گلیکل سابق هند، نایب رئیس، کالرتکس، سورات
4. دکتر جان سکویرا، مدیر – تکستایل اپلیکیشن اند کیو سی لب و نمایندۀ مدیر، شرکت خصوصی CHT هند، مومبای
5. اولاس نیمکار، مدیر کل سابق، آزمایشگاه تکسان، مومبای
6. دکتر آشوک سیبل، R&D، مدیر، سارکس، مومبای
7. خانم وایشالی رین، Q&A، مدیر سوپرتکس، کیشانگار، آجمر
8. د. س. بوگل، و. پ. آپریشنز، شرکت تعاونی خصوصی ویلهلم تکستایلز هند، گورگائون
9. نیلکانت دسای، مدیر عامل نیلوایت کمیکالز، مومبای
10. مورتی سانجیوا، مدیر کل نیو استار مارکتینگ، مومبای
11. الهام نعیمی، مهندس ارشد نرم افزار، ال جی سافت، بنگلور
12. ویوک نایک، حسابدار گواهی شده، شرکای ویوک، مومبای
13. چاران سینگ
14. سمیر دوا، نایب مدیر کل (فروش و بازاریابی)، شرکت خصوصی پرسیشن رابر ایندستریز، دهلی نو
15. دکتر ج. پ. نیر، مشاور فنی (نساجی)، مدیر P I، شرکت مودرا لایفستایلز، مومبای

---

Official campaign blocking development

دستگیری ها بخشی از برنامه رسمی برای جلوگیری از رشد بهائیان ایران است
نیویورک، ۰۴ خرداد ۱۳۹۰ (۲۵ مه ۲۰۱۱) - سرویس خبری جامعه جهانی بهائی

یورش به خانه های حدود ۳۰ بهائی که به آموزش اعضای جوان جامعه، که توسط دولت از تحصيل دانشگاهی محروم شده اند، مشغول بودند، آخرین اقدام از سیاست های مستمر ایران برای به حاشيه راندن بزرگ ترین اقلیت دینی غیر مسلمان کشور است.

حامیان حقوق بشر پوستری منتشر کرده اند که بعضی کارکنان دستگیر شدۀ مؤسسه آموزش عالی بهائی در ایران را نشان می دهد.

بهائیان ايران که پس از انقلاب اسلامی ۱۳۵۷ به صورت روشمند از آموزش عالی محروم شده اند، در نبودن راه های دیگر، برنامه های آموزشی خود را آغاز کردند.

بانی دوگال، نماینده ارشد جامعه جهانی بهائی در سازمان ملل متحد، گفت: «مقامات ایرانی آشکارا مصمم اند که آموزش جوانان را، که توسط دولت از امکانات محروم شده اند، برای جامعه بهائی غیر ممکن سازند.»

او گفت: «محروم کردن افراد از حق تحصیل محروم کردن آنها از حق زیست به عنوان افرادی آزاد و مفيد - و مشارکت در حيات جامعه شان است.»

حدود ۱۶ بهائی روز شنبه ۲۱ مه یا پس از آن دستگیر شدند. یکی از ایشان آزاد و هشت بهائی دیگر توسط مأموران وزارت اطلاعات بازجویی و بعد آزاد شدند.

بانی دوگال گفت: «این اقدام نشان می دهد که ایران میخواهد در برنامه خود برای تضعیف روحیه جوانان بهائی، نابود کردن امیدهای تحصيلی آنها و ریشه کن کردن جامعه بهائی به عنوان یک گروه زنده در کشور تا کجا پیش رود.»

او همچنین اشاره کرد که حکومت ایران در پی جویی سیاست خود آشکارا قوانين بین المللی را نقض می کند.

بر اساس میثاق بین المللی حقوق مدنی و سیاسی، «هر کس باید حق آزادی فکر، وجدان و دین را داشته باشد.»

بند ۱۳ میثاق بین المللی حقوق اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی «حق تحصیل هر فرد» را و این که «آموزش عالی باید بر اساس ظرفیت در دسترس همه قرار گیرد» به رسمیت می شناسد.

خانم دوگال اشاره کرد: «ایران هر دو پیمان را در سال ۱۹۷۵ امضا کرده است.»

«آزار بی شرمانه»

اخبار اولیه دستگیری ها با اعتراض دولت ها، سازمان های غیر دولتی، کنشگران حقوق بشر و دیگران مواجه شده است.

کمپین بین المللی حقوق بشر در ایران (ICHRI) خواستار آزادی فوری این زندانیان شده است.

هادی قائمی، سخنگوی کمپین، گفت: «این حملات به مؤسسه آموزش عالی بهائی باید متوقف شود و مسئولان باید فوراً بهائیانی را که اخیراً بازداشت شده اند، آزاد کنند.»

او افزود: «تبعیضی که ایران در عرصه آموزش علیه بهائیان روا می دارد، بخشی از سیاست جاری تبعیض دینی و نقض آشکار تعهدات بین المللی آن است.»

لئوناردو لئو، رئیس کمیسیون آزادی دینی بین الملل در آمریکا، گفت: «هیچ چیز جلودار حکومت ایران در آزار بی شرمانه بهائیان در ایران نیست.»

«این که مقامات اکنون سیاستی برای منع بهائیان از ورود به دانشگاه های ایران دارند، کافی نیست و حکومت حالا به صورت روشمند میکوشد از اقدام درونی جامعه بهائی برای تأمين فرصت آموزشی فراتر از دبیرستان برای جواناناش جلوگيری کند.»

آقای لئو گفت با این دستگیری ها، «تعداد بهائیانی که اکنون زندانی هستند به ۱۰۰ نزدیک می شود، عددی که به مدت بیش از دو دهه دیده نشده بود.»

«جلوگیری از رشد و توسعه»

طی سال های پس از انقلاب اسلامی ۱۹۷۹، تعداد زیادی از بهائیان جوان از تحصیل اخراج شدند. این محرومیت در سطح دانشگاهی تقریباً کامل بود.

هدف گرفتن ظالمانه بهائیان توسط رژیم تازه – از جمله اعدام بیش از ۲۰۰ عضو برجسته –موجب انتقاد گسترده بین المللی از جمله مجموعه ای از قطعنامه ها از طرف سازمان ملل در محکوميت نقض حقوق بشر در ایران شد.

حکومت رویکرد خود را نرم تر کرد و به دانش آموزان دوره ابتدایی و راهنمایی اجازه بازگشت به مدرسه را داد. اما دانشجویان دانشگاهی محروم ماندند.

نيت ایران از چنین سیاست هایی آن بود که - بدون مواجه شدن با تحريم های بين المللی- ۳۰۰,۰۰۰ بهائی ایران را به گوشه فراموشی براند. افشای سند محرمانه ای که برنامه ای برای «جلوگیری» از «رشد و توسعه» جامعه بهائی طرح ریزی می کرد، اين موضوع را تأييد کرد.

آين سند که در ۱۹۹۱ به امضای رهبر عالی ایران علی خامنه ای رسیده بود، اقدامات سرکوبگرانه ای علیه بهائیان، از جمله اخراج دانشجویان از دانشگاه ها، در صورتی که مشخص شود بهائی هستند، را در دستور کار قرار می داد.

مؤسسه آموزش عالی بهائی

ساز و کار ساده ای برای محروم کردن بهائیان از آموزش عالی به کار گرفته شد. از هر کس که در آزمون های ورودی دانشگاه های کشور شرکت می کرد خواسته می شد دین خود را اعلام کند. متقاضیانی که پیرو یکی از چهار دین به رسمیت شناخته شده در ایران – اسلام، مسیحیت، یهودیت و زرتشتی – نبودند، محروم می شدند.

در اواخر دهه ۱۹۸۰، بهائیان آثار این محرومیت را با راه اندازی برنامه آموزشی جامعه خود ، که به مؤسسه آموزش عالی بهائی (BIHE)، معروف شد، تخفیف دادند. اساتید و مدرسان بهائی که از مشاغل خود اخراج شده بودند، وقت و تجربه خود را آزادانه برای آموزش دانشجویان بهائی در خانه یا از طریق دوره های مکاتبه ای اختصاص دادند.

بانی دوگال میگويد: «حکومت ایران تلاش های مکرّری برای متوقف کردن این اقدام آرام، مسالمت آمیز و حیاتی کرده است.»

در سال ۱۹۹۸، مأموران حکومت حد اقل ۳۶ نفر را پس از یورش به بیش از ۵۰۰ خانه دستگیر و بیشتر تجهیزات و سوابق مؤسسه را توقیف کردند. یورش ها با محکومیت قابل توجه بین المللی روبرو شد.

در پاسخی آشکار به فشار، ایران در اواخر سال ۲۰۰۳ رسماً اعلام کرد که ستون وابستگی مذهبی را از فرم های ثبت نام دانشگاه حذف خواهد کرد.

منع مستمر

از آن زمان، مأموران حکومت ایران ادعا کرده اند که نظام آموزشی شان رو به بهائیان باز و از اعمال تبعیض آمیز آزاد است.

اما وسایل متنوعی برای منع ورود بهائیان به آموزش عالی تعبیه شده است. از جمله ایجاد موانعی برای پذیرش در سیستم کامپیوتری ملّی و نيز تلاش های گسترده برای اخراج بهائیان در صورتی که توانسته باشند در کلاس ها ثبت نام کنند.

یکی از بهائیان جوان اخیراً به کمپین بین المللی حقوق بشر در ایران گفت: «من حتی پیش از ثبت نام به عنوان یک دانشجو محروم شدم. به جای دریافت نتایج آزمون ورودی دانشگاه، عبارت 'پرونده شما نقص دارد' برایم ارسال شد و در نتيجه هرگز فرصت ثبت نام نیافتم.»

در سال ۲۰۰۶، ابلاغیه محرمانه ای از دبیر کل دفتر حراست مرکزی وزارت علوم، تحقیقات و فناوری – که بر همه دانشگاه های دولتی ایران نظارت دارد – به ۸۱ دانشگاه دستور اخراج همه دانشجويان بهائی را داد.

در نامه عنوان شده: افراد بهائی «چنانچه در حین ورود به دانشگاه یا حین تحصیل مشخص گردد که بهائی هستند، می بایست از دانشگاه اخراج گردند.»

---

یک ابلاغیه محرمانه در سال ۲۰۰۶ از طرف رئیس کل دفتر حراست مرکزی وزارت علوم، تحقیقات و فناوری که بر همه دانشگاه های دولتی ایران نظارت دارد، به ۸۱ دانشگاه دستور می دهد همه دانشجویان بهائی را اخراج کنند. در آن ابلاغيه عنوان شده که افراد بهائی «چنانچه در حین ورود به دانشگاه یا حین تحصیل مشخص گردد که بهائی هستند، می بایست از دانشگاه اخراج گردند.»

---

نامه ای به تاریخ ۲ نوامبر ۲۰۰۶ از «دفتر حراست مرکزی» دانشگاه پیام نور، صادره با سرنامه وزارت علوم، تحقیقات و فناوری ایران، اعلام می کند که این سیاست رسمی است که «بهائیان نمی توانند در دانشگاه ها و مراکز آموزش عالی ثبت نام کنند» و «در صورت ثبت نام شدن اخراج گردند.»

---

بهائیانی که به خاطر «نقص پرونده» یا محرومیت ناموجه از دانشگاه به دادگاه ها دادخواهی کرده اند، با احکام گروهی مثل «رد شکایت» و «ذی حق» نبودن شاکی مواجه شده اند. هر دو سند اینجا با این جمله تمام می شود: «رأی صادره ... قطعی است.»

---

اخراج ها در ماه های اخیر در تهران، یزد، مازندران و اصفهان رخ داده اند. در چند مورد، اين کار اندکی پیش از آغاز امتحانات پایان ترم دانشجویان بهائی انجام شده است.

یک بهائی که در یزد مهندسی می خواند، اخیراً پس از حذف نامش از سیستم، از دسترسی به حساب دانشجویی آنلاین خود محروم شد. سازمان سنجش آموزش کشور در تهران به او گفت که بهائیان هیچ گونه حق تحصیلات عالیه ندارند. وقتی او سندی کتبی مبنی بر دلیل اخراجش خواست، تقاضایش رد شد.

در نبود امکانات ديگر، بسیاری از بهائیان جوان تحصیلات خود را با مؤسسه آموزش عالی بهائی ادامه دادند.

بانی دوگال گفت: «منع دسترسی به آموزش ممکن است به ظاهر از حملات فیزیکی وارد بر جامعه یا زندانی شدن رهبران آن کم اهمیت تر جلوه کند، اما نتایج این سیاست گذاری طی نسل ها منعکس خواهد ماند.»

او افزود: «این بی عدالتی ها بخشی از سرکوب شدیدی است که کل ایران را در هم نوردیده. گروه های بزرگی از افراد جوان بر مبنای عقاید سیاسی یا دینی خود از آموزش عالی یا استفاده از آزادی بیان خود محروم هستند.»

«خواست ما اين است که بهائیان ایران – و همه کسانی که قربانی چنین تجاوزی هستند – حقوق شهروندی کامل خود را دریافت کنند تا بتوانند آرزوی قلبی خود را مبنی بر شرکت در پیشبرد ملّت خود برآورده سازند.»

خانم دوگال گفت: «احترام گذاشتن به حقوق بهائیان ایران می تواند نشان دهنده تمایل مقامات اين کشور به احترام گذاشتن به حقوق همه شهروندانش باشد.»

نقل از: سرویس خبری جامعه جهانی بهائی

Educational programme targeted in raids

برنامه آموزشی بهائی هدف یورش قرار گرفت

ژنو، ۰۱ خرداد ۱۳۹۰ (۲۲ مه ۲۰۱۱) - سرویس خبری جامعه جهانی بهائی

یورش های هماهنگی به خانه های چندین بهائی ایرانی انجام گرفته است. اين افراد در یکی از اقدامات جامعۂ بهائی در جهت فراهم کردن امکانات آموزش عالی برای اعضای جوان اين جامعه، که از ورود به دانشگاه محرومند، فعال هستند.

گزارش های اولیه حاکی از آن است که امروز خانه هایی در تهران، کرج، اصفهان و شیراز مورد یورش قرار گرفته اند. تا کنون احتمالاً ۳۰ نفر دستگیر شده اند.

دیان علائی، نماینده جامعه جهانی بهائی در سازمان ملل متحد در ژنو، گفت: «همه خانه هایی که هدف قرار گرفتند، متعلق به افرادی بودند که از نزدیک در فعالیت مؤسسه آموزش عالی بهائی شرکت داشتند.»

مؤسسه آموزش عالی بهائی (BIHE) در سال ۱۳۶۶ (۱۹۸۷) به عنوان یکی از اقدامات جامعه برای برآوردن نیازهای آموزشی بهائیان جوان که به صورت روشمند توسط حکومت ایران از دسترسی به آموزش عالی محروم شده اند، تأسیس شد. نیویورک تایمز این مؤسسه را «یک اقدام دقيق جامعه برای حفاظت از خود » توصیف کرده است.

خانم علائی گفت: «مؤسسه پاسخی فوق العاده ابتکاری – و کاملاً مسالمت آمیز – به تلاش مستمر حکومت ایران برای جلوگيری از توسعه انسانی طبیعی جامعه بهائی بوده است.»

او افزود: «مسئولان ایران – که به محروم ساختن بهائیان از ورود به دانشگاه های ایران، صرفاً به خاطر باورهای دینی شان، قانع نیستند – اکنون ظالمانه در صدد تعطیل کردن تلاش های جامعه در تدارک گزينه های بديل برای آموزش عالی جوانانش هستند.»

خانم علائی گڤت: «اقدامات حکومت مطلقاً توجیه ناپذیرند.»

این نخستین باری نیست که مؤسسه آموزش عالی بهائی هدف حمله مقامات ایرانی قرار گرفته است. یکی از بزرگ ترین موج ها، مجموعه ای از یورش های گسترده بود که در سال ۱۳۷۷ (۱۹۹۸) انجام گرفت و طی آن حدود ۳۶ نفر از اساتید و کارکنان مؤسسه دستگیر شدند و بیشتر تجهیزات و سوابق آن – که در بیش از ۵۰۰ خانه جای داشت– ضبط شد. اقدامات دیگر علیه فعالیت مؤسسه در سال های ۲۰۰۱ و ۲۰۰۲ انجام شد.

این حملات – و سیاست ایران در منع بهائیان جوان از ورود به مؤسسات آموزش عالی – با محکومیت شدید دولت ها، دانشگاهیان، دفاتر سازمان ملل متحد، سازمان های جامعه مدنی و دیگران مواجه شده است.

در یکی از اقدامات بیشمار انجام شده، اساتید دانشگاهی و روحانیانی از سراسر جهان نامه های اعتراض به دبیر کل سازمان ملل و رهبران ایران فرستاده اند؛ رئیس دانشگاه معتبر پرینستون در ایالات متحده مسئله را با نماینده ایران در سازمان ملل مطرح کرد؛ در ژوئن ۲۰۰۶، مجلس نمایندگان اسپانیا قطعنامه شدید اللحنی درباره این وضعیت گذراند؛ کالج وولفسون، آکسفورد، در نوامبر ۲۰۰۷ قطعنامه ای در اين زمينه صادر کرد، و دانشگاه وینیپک در کانادا نیزبه اقدم مشابهی دست زد.

دیان علائی گفت: «به نظر می رسد یورش های اخیر کوشش هماهنگ دیگری برای حمله به مؤسسه آموزش عالی بهائی است که مقامات مدت ها در صدد انجامش بوده اند.»

وی افزود: «ما از دولت ها و سازمان های آموزشی سراسر جهان می خواهیم نارضایتی عمیق خود را از تلاش های برنامه ريزی شده و مستمر حکومت ایران در محروم کردن بهائیان جوان از حقوق اساسی بشری شان مبنی بر دسترسی به آموزش عالی، به این حکومت نشان دهند.»

نقل از: سرویس خبری جامعه جهانی بهائی